Esperanza Spalding is grillig en ongeremd

De Grammy die Esperanza Spalding in 2011 voor de neus van Justin Bieber wegkaapte als beste nieuwkomer, kreeg ze voor moderne kamerjazz. Daarna volgde Radio Music Society, dat boordevol funk- en hiphopinvloeden zat. En op haar vijfde album Emily's D+Evolution toont de Amerikaanse bassiste en zangeres juist weer een heel ander gezicht. Haar alterego heet Emily; een extraverte identiteit die na jaren van ‘onderdrukking’ naar buiten mag met een neo-futuristische look (lange dreadlocks, bonte kleding en nerdy kleurige brillen). D+Evolution is experimenteler dan Spaldings eerdere werk, ze laveert nu tussen progrock, funk en jazzfusion. Weg is haar contrabas en de zacht zwevende scatzang tussen jazz en soul. Dissonante gitaarriffs en dikke elektrische basgrooves klinken in atypische, impressionistische songstructuren. Ze is ongeremd en grillig in keuzes. Zo is een miniopera als ‘I Want It Now’ taaie, overambitieuze avantgarde kost tegenover een meevoerend ‘Unconditional Love’. Haar creatieve zoektocht is fascinerend. De uitkomst ervan is grillig en weinig voelbaar.