Zoeken naar lichte toon in poppenspel over euthanasie

Barbara en Stefanie Claes maken theater over euthanasie.

„Oei”, horen Barbara en Stefanie Claes regelmatig als ze de titel van hun laatste performance noemen. „Daarna worden mensen heel stil of ze lachen het onhandig weg”, vertelt Barbara. En dat terwijl ze de titel juist „licht en relativerend” bedoeld hadden. Het moest de code van de avond meteen duidelijk maken.

In hun performance Euthanasie met Barbara en Stefanie benaderen de Vlaamse tweelingzussen het beladen onderwerp met een bonte mix van zang, dans, animatie en poppen. „Zonder lichtzinnig te worden, zoeken we naar een zekere lichtheid”, legt Barbara uit. „Het uitgangspunt was dat het ook geschikt moest zijn voor kinderen.” Vandaag en morgen is de voorstelling te zien tijdens het internationaal poppen- en objecttheaterfestival Pop Arts in Amsterdam.

De zussen maakten zelf van dichtbij een levensbeëindiging mee. Maar besloten er een voorstelling over te maken op het moment dat euthanasie ook goedgekeurd werd bij minderjarigen. „Ik vond het fascinerend”, zegt Barbara, „die tegenstelling van de onbevangen wereld van het kind tegenover zo’n serieus thema als euthanasie.”

Hoofdpersonage werd Mimi Schmidt, een jong meisje dat zodanig psychologisch lijdt dat ze niet meer verder wil leven. Met papier, verf en afvalmaterialen maakte Stefanie een reusachtige pop van haar. „Ze moest zo groot mogelijk worden”, legt ze uit. „Mensen die psychisch lijden blijven soms veel te onzichtbaar. Ze worden niet gehoord of geloofd.”

Barbara schreef rijmpjes over de dood, „het moment van stilvallen”. Het woord depressie valt nergens. Mimi heeft „last van vogels”. De voorstelling mocht niet te concreet worden en al zeker geen informatieavond. „Daar hebben we internet voor”, meent Stefanie. „Wij proberen vooral de fantasie en gevoelens rond het thema aan te boren.”

De zussen willen ook geen stelling nemen in het euthanasiedebat. „Dat is niet aan ons als theatermakers”, zegt Barbara. „Laat het discussiëren maar aan de kenners over.” Op een bepaald moment dragen de zussen wel heel liefdevol de ziel van een oude, zieke man weg. Het lot van het jonge meisje laten ze open.