Regisseur Uitdehaag lonkt naar filmische theaterstijl

„Jij haat op dit moment iedereen die leeft”, voegt Regina Giddens haar doodzieke man Horace toe. Het is een vlammend verwijt en in al zijn compactheid een van pijnlijkste zinnen uit het stuk The little foxes (1939) van de Amerikaanse auteur Lillian Hellman. Anniek Pheiffer als Regina spreekt de zin met een ijzige wanhoop uit, prachtig.

In de stijlvolle en vooral gedegen regie van Antoine Uitdehaag is de Regina van Pheiffer met felrode pruik en zuigend-tartende speelstijl briljant. In dit stuk over zelfverrijking van twee malafide broers weet Regina hen zo te manipuleren, dat zij overwint. Maar daartoe betaalt ze een hoge prijs. Aan het slot verlaat haar dochter Alexandra haar, een verstilde maar gaandeweg steeds exuberantere rol van Sallie Harmsen. Uitdehaag zorgde in 2011 voor de theaterhit Augustus: Oklahoma. Net als The little foxes een hevig familiedrama dat binnenskamers wordt uitgevochten. Ditmaal in het sensuele Amerikaanse zuiden van de katoenplantages.

Opnieuw overheerst een psychologisch-realistische speelstijl, waarin grote gevoelens telkens groot zijn en ingeleefd spel perfect ingeleefd is. Door de vloeiende montage in uitgesponnen scènes lonkt Uitdehaag naar een filmische theaterstijl. Dreigende muziek zet in op emotionele momenten en als er harten breken, gaat het regenen. Alles draait om ‘graaizucht’. Maar door de al te behoudende regie ontbeert The little foxes de magie die het stuk wel bezit. Het is of de honger naar geld de personages niet echt raakt.