Amerfortissimo biedt gewoon mooie muziek en veel hits

Violiste Lonneke van Straalen Foto Merlijn Doomernik

Het is dat het Amersfoortse festival Amerfortissimo dit weekend zijn zesde editie beleefde, anders was de naam een uitstekende kandidaat geweest voor slechtste woordspeling van het jaar. Al zou het festival geduchte concurrenten hebben in de vele clubs die iets geinigs doen met de naam Händel (zondag speelden het Residentie Orkest en de Wereldband het programma OnHändelbaar). Klassieke muziek en humor, het gaat nog steeds niet zo goed samen.

Amerfortissimo is een eerlijk kamermuziekfestival dat de verbinding met dans en literatuur zoekt (schrijfster Franca Treur droeg werk voor tussen Haydns Sieben letzte Worte), maar vooral ‘gewoon’ mooie muziek biedt. Hier geen vergezocht overkoepelend thema of half-verplicht blokje nieuwe muziek. Wel: concerten van steeds een uur, veel hits en een paar festivaljuweeltjes, stukken die je niet vaak hoort.

Tot die laatste categorie behoort het Strijkkwintet van Edward Elgar, die veel te vertellen had toen hij het componeerde. Onder aanvoering van violiste en initiatiefnemer Lonneke van Straalen kreeg het een warmbloedige uitvoering. In de fraaie Sint Aegtenkapel uit 1410 maakte ook bariton Henk Neven indruk in liederen van Sjostakovitsj en Jacques Ibert. De teksten stonden niet in het programmaboekje, maar dankzij Nevens uitdrukkingsvermogen en heldere dictie had je geen moment het gevoel dat je iets miste.

Jammer was dat niet aan alle stukken evenveel aandacht was besteed, ook een festivaldingetje. Ravels Sonate voor viool en cello, door Rosa Arnold (viool) en Joachim Eijlander (cello), werd fel en met een elegisch Lent gespeeld, maar leed onder onzuiver spel. Ravels Introductie en allegro voor harp, strijkkwartet, fluit en klarinet was dan wel weer prachtig, met veel dank aan harpiste Astrid Haring.

Lonneke van Straalen draagt het artistiek leiderschap over aan het Ragazze Kwartet. Goed moment om de naam te heroverwegen. Voor de rest: houden zo.