Gooi die weegschaal maar weg

Over het artikel Eten, lopen, eten, lopen, eten, lopen het volgende:

Eerst maar even de kale feiten. Ik ben een man van nu 75, 1 meter 76, nu 76 kilo, en toen ik tussen mijn 42e en 56e 17 marathons liep steeds ongeveer 72 kilo. Daarvan 4 marathons onder de 3 uur, de zo begeerde grens. Gewoon een volle werkweek, 3 of 4 keer in de week trainen, en geen personal coach, diëtiste of fysiotherapeut. Dat lijkt me toch meer iets voor wel-topsporters. Mijn grootste bezwaar tegen tendens en teneur van het artikel geldt de preoccupatie met en het gezeur over voeding en gewicht. Opgegroeid in de schrale naoorlogse jaren met een dieet dat nu als zeer eenzijdig en ongezond zou gelden, heb ik altijd veel en vrij goed kunnen sporten. Tijdens mijn hardloopjaren, met ca. 40 km per week en voor een marathon ca. 60 km., ’s morgens 2 crackers, lunch 4 boterhammen, melk en een stuk fruit, ’s avonds heel normaal avondeten, en later op de avond een biertje. De avond voor de marathon dan één i.p.v. twee flesjes. Uithoudingsvermogen kun je trainen, maar als je pas na je 40e met hardlopen begint, is toch enig talent ook wel nuttig als je onder de 3 uur wilt lopen. En overgewicht raak je met duurlopen wel kwijt, maar daaronder is het geforceerd afvallen eerder schadelijk dan dat het minutenwinst oplevert. Weg die weegschaal. Ook iemand die voor zijn plezier hardloopt mag streven naar verbetering van zijn prestaties, maar het artikel met de trainer, coach en diëtiste getuigt eerder van sportverdwazing en pseudoprofessionalisme dan van een aanmoediging voor de lezer om te gaan hardlopen.