Moet de juf haar hoofddoek af?

Juf, doe je hoofddoek af, schreef Ebru Umar eerder deze week aan een leerkracht op een openbare basisschool. Lezers reageren.

Spring over uw schaduw heen

Ooit werkte ik samen met een zeer gelovige christen en een overtuigde jood. De christelijke dame sprak me eens aan op mijn vloeken. Ik heb haar aangehoord en sindsdien vloekte, in ieder geval in haar nabijheid, nooit meer. De joodse collega heeft mij meer geleerd dan ik uit mijn geschiedenislessen ooit heb geleerd. Zonder dat hij ooit iets vertelde over vervolging of discriminatie. Beiden heb ik nooit gezien met welke geloofsuiting dan ook. We hadden veel respect voor elkaar. En voor elkaars geloof of ongeloof. Als oud-schoolbestuurder probeer ik me nu, 20 jaar later, te verplaatsen in de schoolbestuurders uit ’t Gooi. Ik geloof dat ik u, juf Fatima, was u bij mij gekomen met uw voornemen, bovenstaand praktijkverhaal had verteld. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat u fout bent. Wie ben ik? Maar ik wens u het vermogen toe om over uw eigen schaduw heen te springen. Met respect voor uw geloof. En voor de kinderen in de klas, wier schaduwen nog voor hen liggen.

 

Scheid geloof en onderwijs

Ik meen dat, in de lijn van scheiding tussen kerk en staat, een scheiding van geloof en onderwijs moet worden doorgevoerd.

De wijze waarop een individu het geloof beleeft is divers en privé. Met alleen openbaar onderwijs zouden we niet meer ongewenst met iemands geloof geconfronteerd worden. Geen kruisjes, geen hoofddoek, niets. Vrijheid van meningsuiting en geloof blijven onverminderd bestaan, uiting van geloof wordt aan banden gelegd. Omdat we de discussie helemaal niet aankunnen. Die werkt polariserend, terwijl de meeste christenen, moslims en joden in de basis dezelfde waarden nastreven.

Ik denk ook dat Juf Fatima haar hoofddoek beter af kan laten. Maar ook de directeur laat dan zijn kruisje thuis. Laten we daar regels voor het openbaar onderwijs voor maken, die democratisch worden vastgesteld.

Ismay Wiggers

Hulde voor Gooische school

Had mevrouw Umar de moeite genomen zich te verdiepen in de grondslag van het openbaar onderwijs, dan had zij in wetsartikel 46 gelezen: 1. Het openbaar onderwijs draagt bij aan de ontwikkeling van de leerlingen met aandacht voor de godsdienstige, levensbeschouwelijke en maatschappelijke waarden zoals die leven in de Nederlandse samenleving en met onderkenning van de betekenis van de verscheidenheid van die waarden. 2. Openbare scholen zijn toegankelijk voor alle kinderen zonder onderscheid van godsdienst of levensbeschouwing. 3. Openbaar onderwijs wordt gegeven met eerbiediging van ieders godsdienst of levensbeschouwing. Ook had zij kunnen lezen dat openbare scholen de mogelijkheid moeten bieden voor godsdienstonderwijs of levensbeschouwelijk onderwijs. Bestuur en directie hebben terecht toestemming verleend een hoofddoek te dragen en daarmee een voorbeeld van verdraagzaamheid gegeven aan leerlingen en ouders. Hulde!

Herman Beltman, Den Haag

Kinderen zien buitenwereld ook

Ik zit nog op de middelbare school en ben opgegroeid in een uitermate blank milieu in een provinciestad in Friesland. Ik heb eigenlijk nog nooit met een vrouw met hoofddoek gesproken, en dat vind ik jammer. Want dat is niet representatief voor onze samenleving. Ik vind het juist iets moois, dat in zo’n beschermd milieu in het Gooi een basisschooljuf voor een hoofddoek kiest.

En laten we wel wezen: ze heeft er lang over nagedacht en deed dit uit vrije wil. En nee, dit betekent niet dat de kinderen op die basisschool meteen niet meer neutraal kunnen worden opgevoed. Je kunt ze niet afsluiten van de buitenwereld. En wat is dan beter dan ze ermee confronteren binnen het beschermde wereldje van de basisschool? De kinderen zullen naast de hoofddoek niets merken van het geloof van de juf, en hoofddoeken komen ze toch tegen, in het echt of op internet. Je kan onmogelijk leven in een wereld die vrij is van geloofsuitingen, Ebru. Ook kinderen kunnen dat niet. Dit is een deel van de opvoeding, een deel van de Nederlandse samenleving. En hoe jammer je het ook vindt, een deel van de toekomst.

Sarah Spruijt