Chocolade smullen voor een betere wereld

De wereld verbeteren begint in je boodschappentas. Dat is de aanstekelijke boodschap van het razend populaire ‘slaafvrije’ chocolademerk Tony Chocolonely. Sinds tien jaar ligt het in de stationskiosken, gebroederlijk naast minder pure candybars uit de fabrieken van Mars. Het begon met de rechtzaak die de makers van het tv-programma Keuringsdienst van Waarde in 2004 begonnen wegens medeplichtigheid aan slavernij, omdat ze chocolade zouden hebben gegeten waarvan de cacao aantoonbaar door kindslaven was geproduceerd. In de documentaire Tony wordt die ontstaansgeschiedenis met veel goesting gerecapituleerd. Het is deels jongensboek, deels guerrillajournalistiek. Er zijn momenten dat je zou willen dat maakster Benthe Forrer iets meer van de kritische intuïties van het Keuringsdienst-team had. Er sluimeren massa’s steengoede verhalen onder de oppervlakte: over de onderlingen vriendschap tussen de makers die onderweg wat deukjes opliep, en over de vraag of je als journalist wel activist kunt zijn.