Beter op Spotify dan in ‘t echt

Mura Masa, de net twintig jaar oude slaapkamerproducent die opgroeide op het Brits Kanaaleiland Guernsey, wil dat zijn muziek door je ziel snijdt. Zo verwoordde hij het tegenover de BBC die hem op nummer vijf zette in haar lijstje met muzikale beloftes voor 2016. En dat doet het waarschijnlijk ook, als je tiener bent.

Op Pitch moest een bodyguard een horde sneakermeisjes buiten de deur houden en ook gisteren stond het propvol in Bitterzoet. Gejuich stijgt op als Alex Crossan, capuchon op, de autotune-software aanzet die de rest van de avond aanblijft. Hij zet al snel het refrein van zijn tweede grote hit Lovesick te laag in en dat komt, wel of geen filter, al meteen niet uit de verf. Gelukkig komt zijn kort geknipte vaste gastzangeres, stoer en sensueel, even later voor de zekerheid een vocale competentie op het podium toevoegen die de nog jonge Crossan mist.

Zijn mix van trap, pop en tropical bass is fris. De Oosterse snaar- en fluitlijnen die Crossan - die zichzelf naar een Japanse zwaardsmid heeft vernoemd – toevoegt, zijn origineel. Bijna alles speelt de autodidact live: een elektronisch drumstel, twee synthesizers en een laptop. Dat is knap, al heeft hij moeite met de opbouw van de toch al korte show (40 minuten) die halverwege inzakt.

Maar de geforceerde afwisseling van mierzoete vocals en trapbeats à la Baauer in nummers die nooit langer duren dan drie minuten voelt toch wat als blikkerige formulemuziek. Dit is knuffelrock voor de internetgeneratie. Zoetsappig en aanstekelijk maar beter op Spotify dan in het echt.