Voetbalsters Amerika zijn ongelijke behandeling beu

Voetbal De Amerikaanse voetbalsters eisen dat ze op dezelfde wijze worden behandeld als hun mannelijke collega’s.

Van links naar rechts: Becky Sauerbrunn, Hope Solo en Carli Lloyd. Zij, en twee ploeggenoten, spanden namens het Amerikaanse voetbalvrouwenteam een zaak aan voor gelijke behandeling. Foto Ronald Martinez/AFP

Staken? Wie weet. Als het moet, blijven de Amerikaanse voetbalvrouwen zelfs weg van de Spelen. Bluf of niet, speelster Becky Sauerbrunn sprak deze week dreigende woorden. De vrouwen willen eindelijk behandeld worden als de mannen, met hetzelfde loon, en als er niet snel iets verandert aan de situatie, sluiten ze niets uit. Tot een olympische boycot zal het vast niet komen, maar het zou wat zijn. Het populairste en succesvolste team niet in Rio. Winnaars van vier keer olympisch goud en drie WK’s. Zo’n dreigement geeft aan dat het goed mis is tussen de voetbalsters en de Amerikaanse bond.

Eind maart spanden vijf topspeelsters – naast Sauerbrunn waren dat Carli Lloyd, Megan Rapinoe, Hope Solo en Alex Morgan – een rechtszaak aan bij de Equal Employment Opportunity Commission, de instantie die mensen beschermt tegen discriminatie op de werkvloer. „We worden er gek van te worden behandeld als tweederangsburgers”, schreef Lloyd onlangs in The New York Times.

De actie kwam op een moment dat ongelijkheid tussen mannelijke en vrouwelijke sporters veelbesproken was na controversiële opmerkingen in het tennis. Directeur Raymond Moore van het toernooi in Indian Wells stapte op nadat hij had gezegd dat de vrouwen mannen als Roger Federer en Rafael Nadal „op hun blote knieën mochten bedanken”, want die hebben de sport gedragen. Novak Djokovic vond dat mannen meer geld moesten krijgen omdat ze meer kijkers trekken. Om wel respect te tonen voor het feit dat vrouwen omgaan met uitdagingen als „hormonen”.

Dominant

De voetbalsters hebben naar eigen zeggen genoeg recht van spreken. De vrouwen zijn het dominante team in hun sport, halen prijs na prijs binnen. De mannen zijn altijd middelmaat geweest. In maart verloren ze nog troosteloos met 2-0 van Guatemala in de kwalificatie voor het WK van 2018.

Maar van gelijke behandeling is nog lang geen sprake. „Mannen krijgen meer betaald om op het veld te verschijnen dan wij om grote kampioenschappen te winnen”, zei Solo eerder. Nu lijkt dat overdreven, maar de verschillen in inkomsten zijn groot. De mannen en vrouwen krijgen wel op een andere manier betaald: de vrouwen krijgen een vast salaris, de mannen werken met een bonussysteem. Maar als je de situaties identiek maakt, krijgen vrouwen voor veel dezelfde dingen beduidend minder geld: een kleiner deel van de opbrengst uit tickets, minder onkostenvergoeding als ze op reis zijn, en minder geld voor het verschijnen op sponsorevenementen.

Hoogtepunten uit de finale van het afgelopen WK:

Kunstgras

En soms zit het in de kleinere dingen: mannen mogen zeggen dat ze niet op kunstgras willen spelen, vrouwen hebben geen keuze. Dat leidde al twee keer tot een confrontatie, eerst met de FIFA vanwege het WK – op kunstgras – in Canada en een paar maanden later met de Amerikaanse bond vanwege een wedstrijd op een „gevaarlijk” veld op Hawaï. En dat terwijl de vrouwen, zo blijkt volgens hen uit bondscijfers, dit jaar iets meer geld zullen opleveren dan de mannen en volgend jaar naar schatting zelfs acht miljoen dollar meer.

De steun voor de vrouwen is groot. Presidentskandidaat Hillary Clinton zei achter hen te staan, net als doelman bij de mannen Tim Howard. Maar de bond wapent zich juist. De data die de vrouwen aanhalen? Veel te selectief. Bovendien: de vrouwen hebben zelf gekozen voor een vast salaris boven een bonussysteem.

In 1995, een jaar voor de Spelen in Atlanta, lagen de bond en de vrouwen ook overhoop. Topspeelsters waren toen niet op een trainingskamp gekomen. Volgens de bond vanwege onenigheid over geld, volgens de speelsters omdat de bond hun tickets had gecanceld - bestuurders vonden het geldverspilling. Maanden later wonnen ze een gouden medaille.