Fraaie podcast over oud Hollywood helpt tegen stresseczeem

Filmrecensenten hebben een luizenbaan, maar toch hebben ze ook zo hun problemen. Na een bliksemcarrière als internetjournalist bemachtigde de Amerikaanse Karina Longworth (35) een baan als filmredacteur van het alternatieve weekblad LA Weekly. Maar na drie jaar hield ze het alweer voor gezien. Ze kreeg stresseczeem van het teveel aan films, teveel slechte films ook, teveel films die haar hoegenaamd niets deden. Longworth kwam tot de conclusie dat er hoogstens 25 tot 30 nieuwe films per jaar uitkomen, die ze echt interessant vond, maar voor haar werk moest ze er zo’n zeven per week zien (zo’n 350 films per jaar).

Dat moest anders. Longworth begon twee jaren met You Must Remember This, dat inmiddels is uitgegroeid tot een van de meest gewaardeerde filmpodcasts. In haar programma behandelt Longworth „vergeten en/of geheime episodes uit de geschiedenis van Hollywood”. Dat wil zeggen: oude films, en de verhalen achter die oude films, die vaak interessanter zijn de meeste nieuwe films. In afleveringen die variëren in lengte van dertig minuten tot anderhalf uur behandelt ze episodes uit de historie van Hollywood, vaak met speciale aandacht voor vrouwen. Ze maakte podcasts over de impact op de filmwereld van het bloedbad dat Charles Manson in 1969 aanrichtte met zijn volgelingen in Los Angeles, over de avonturen van Madonna in de filmindustrie, en een lange serie over MGM, de meest glamoureuze studio van het oude Hollywood. Momenteel loopt een serie over de impact van de Blacklist op Hollywood in de jaren veertig en vijftig.

Longworth omschrijft haar werk als ‘storytelling’. Dat is weliswaar een modieus begrip, maar dekt de lading vrij goed. Ze bedrijft met haar blog geen klassieke journalistiek, want ze is flink afgedreven van de actualiteit. Maar wat ze doet is ook weer niet helemaal geschiedschrijving. Ze doet nauwelijks eigen onderzoek, maar baseert haar programma’s grotendeels op biografieën en andere boeken die ze vermeldt op haar website; dat ze ‘vergeten’ dan wel ‘geheime’ historische episodes blootlegt is wat veel gezegd. Ze probeert ook nadrukkelijk sfeer te maken, met muziek en door haar teksten te ‘acteren’ met „emotionele interpunctie”. Zo ontstaat wellicht een nieuwe vorm van filmjournalistiek, minder ‘droog’ dan de meeste geschiedschrijving, maar diepgravender en ook minder gebonden aan de krappe definitie van actualiteit van de meeste media, die alleen de nieuwste releases behandelen.