Meet-and-greet

Toen ik net studeerde, ontmoette ik een van mijn helden: een bekende Nederlandse schrijver wiens werk ik als tiener had verslonden. Ik vertelde hem dat ik zijn werk geweldig vond. Hij vroeg of ik mee wilde naar zijn hotel. Ik zei dat hij een eikel was.

ellendeckwitz0

Ik had gehoopt dat ik met hem het Gesprek zou hebben zoals je je dat voorstelt met een auteur die je bewondert: een uitwisseling van levenservaring, het wederzijds feliciteren met elkaars belezenheid. Na deze ontmoeting had ik geleerd dat helden ook maar mensen zijn. Net zoals het hart niet de Heilige Zetel der liefde is, maar een orgaan als alle andere.

Deze laatste uitspraak komt uit een van de beste boeken die ik deze eeuw las: Wolf Hall, van de Britse auteur Hilary Mantel. Haar romans zitten tjokvol met dit soort ontnuchterende observaties. Ieder boek van haar heb ik herlezen en toen ik afgelopen zondag de kans kreeg om haar te ontmoeten, bedankte ik aanvankelijk voor de eer. Het zou toch op een teleurstelling uitlopen.

Ik schreeuwde dat ik eigenlijk niet tegen haar wilde praten

Maar toen realiseerde ik me dat het wél de uitgelezen mogelijkheid was om haar te bedanken voor het schrijven van de beste Tudor-romans die ik ooit las. En om mijn waardering uit te spreken voor het feit dat ze voor elke roman vier jaar onderzoek doet. En dat ik me door haar romans iets minder alleen voelde.

Dus ging ik alsnog naar die meet-and-greet. Op vijf meter afstand van Mantel bleef ik dralen. De vriendin die ik als sociale maliënkolder had meegenomen, kon het op een zeker moment niet meer aan, zette me voor Mantel neer en zei dat ik een enorme fan was.

Ik schreeuwde tegen Mantel dat ik eigenlijk niet met haar wilde praten. Daar moest ze erg om lachen. Vervolgens schreeuwde ik dat ik dol was op haar boeken. Toen wilde ik wegrennen, maar mijn vriendin hield me tegen. Mantel begon te vertellen over het boek waar ze mee bezig was (het derde deel van de Wolf Hall-trilogie) en voor ik het wist, waren we veertig minuten verder. Ze vertelde dat een van de acteurs uit de televisieserie van Wolf Hall haar zo inspireerde, dat ze het laatste deel van de trilogie schrijft met die acteur in gedachten. Ze vertelde tot in detail hoe de sleutelscènes eruit zouden gaan zien. Het gesprek was zo fantastisch dat ik er eigenlijk uit wilde ontsnappen, zo bang was ik dat de zeepbel zou knappen.

Na afloop kreeg ik van haar een knuffel. De rest van de dag zweefde ik.Soms komen dromen wel uit. Ik weet niet langer wat me nog te wachten staat.