Het tweede seizoen van Missie Aarde is nog beter

Ellen Parren in ‘Missie Aarde’ (VPRO)

Er lijkt geen middenweg te zijn in de waardering van de serie Missie Aarde (VPRO): je vindt het totale flauwekul of geweldig. Ik vind het geweldig, nog beter zelfs in het tweede seizoen.

Zoals alle sciencefiction zegt ook deze serie, van regisseur Tim Kamps en Nathan Vecht als belangrijkste scenarioschrijver, minder over 2063 dan over onze tijd. Het is een satire op de verwarring waaraan Nederland in 2016 ten prooi is en de ontoereikende strategieën waarmee we die te lijf gaan. Maar het is ook een low-budget genrefilm over negen mensen in een ruimteschip op zoek naar een leefbare planeet.

Bij genrefilms horen uitvergrote clichés, zoals in de meest recente aflevering de levensgevaarlijke missie van monteur Reibek (Raymond Thiry) om de uitgevallen elektriciteit te herstellen. Een voor een nemen de anderen afscheid, als hij in het ruim afdaalt, in het besef dat hij als enige hun levens kan redden, maar misschien ook nooit meer terugkeert.

De achtkoppige bemanning is in het tweede seizoen aangevuld met een Russische asielzoekster, die na liefdevol te zijn opgenomen aan boord van de Tasman al snel heel veel praatjes gaat krijgen. Svetlana is een heerlijk personage om te spelen, een femme fatale van de koude grond, die om de beurt elke man het hoofd op hol brengt door het haar naar achteren te gooien. Ze heeft ook diepe minachting voor de Nederlandse neiging om elk gevoel weg te praten („small talk is for small countries”). Actrice Ellen Parren, de vedette van het theatergezelschap Circus Treurdier, zou alleen al reden genoeg zijn om geen aflevering te willen missen.

Terwijl boordpsycholoog Axel (Alex Klaasen), de grote manipulator in het gezelschap, zich afvraagt of ze een gemeenschappelijke rouwadvertentie zullen krijgen of elk afzonderlijk, is het showdown tussen Svetlana en de enige andere vrouw, navigator Brechtje (Kim van Kooten). De Russische monstert het nieuwe uniform van haar rivale en constateert: „First you looked like a prostitute, now like a farmer. Is better.” Dan kan een echte catfight, in de trant van een vrouwengevangenisfilm, niet lang uitblijven, tot groot genoegen van Kurt (Leo Alkemade), de geile pestkop van dit kantoor.

The Office stond de makers vanaf het begin voor ogen, al wordt er in seizoen twee minder vaak direct in de camera gepraat, zoals Ricky Gervais dat placht te doen. Alle stereotypen uit de kantoorjungle zijn echter herkenbaar aanwezig: de besluiteloze chef (Wart Kamps), die zich door vrijwel iedereen laat beïnvloeden, de quasi-empathische trucs uit de doos van Axels Human Ressources Management, de afzijdigheid van de stafleden, wiens tijd het wel zal duren.

Ik betrapte er mezelf op te bedenken wat elk van de personages bij het Oekraïne-referendum zou hebben gedaan: voor, tegen of thuisblijven. Zeker is dat Svetlana ze bijna allemaal had kunnen ompraten. Gezagvoerder Bram heeft ze zelfs al aan het marcheren, om hem mannelijker te laten lijken.