Nederbluegrass is leukst in eigen taal

Blue Grass Boogiemen Foto Tim Knol

Om hun 25-jarig jubileum luister bij te zetten organiseert de Nederlandse band Blue Grass Boogiemen een project waarbij ze collega-muzikanten vragen buiten hun gebruikelijke discipline te stappen. De high-energy bluegrassband van Robert-Jan Kanis (gitaar), Arnold Lasseur (mandoline, gitaar, viool, dobro), Bart van Strien (banjo, mondharmonica, viool) en Aart Schroevers (contrabas) is internationaal gerenommeerd om het moordend tempo, de virtuoze instrumentbeheersing en de messcherpe samenzang waarmee ze de Amerikaanse oercountry uit de Appalachen nieuw leven inblazen. Het viertal voegt zich soepel achter de gasten die zich willig laten bluegrassificeren.

Danny Vera, Maison du Malheur-zanger Jeroen Mesker en tweelingduo Tangarine kunnen dichtbij hun comfortzone blijven; hun liedjes klinken vloeiend en vertrouwd met de klaterende snaren van de Boogiemen. Marike Jager, awkward i’s Djurre de Haan en Maurits Westerik (Bewilder) laten zich als geharde professionals evenmin van hun stuk brengen. Ze neigen hooguit wat meer naar traditionele americana dan ze gewend zijn. Het zoete lied Rear View Mirror van Tim Knol klinkt door de stoeremannenzang van de Boogiemen alsof hij voor één keer vocaal ondersteund wordt door de Soggy Mountain Boys uit de Coen Brothers-film O Brother, Where Art Thou?

Grassified voegt pas iets toe aan de Nederbluegrass als er gastzangers voor de studiomicrofoon staan die een oerhollands sentiment vertolken. Freek de Jonge fulmineert tegen God, geld en macht met het opzwepende De Bierkaai, waarin de achtergrondzangers aan een socialistisch strijdkoor doen denken. Bennie Jolink houdt het autobiografisch in D’n Anholder wint: „Ik bun al bijna zeventig jaar / het lachen valt mien soms wel zwaar…” Rapper Def P blijkt net zo fel te kunnen zingen als rappen in Ik Eerst, waarschijnlijk het eerste protestlied tegen de opwarming van de aarde met bluegrassbegeleiding.

Damesduo Clean Pete voegt een zalvende cello toe aan het snarengeweld en Blaudzun herhaalt zijn hit Elephants met klaterende frisheid. Ruimtetuin van Dave von Raven (The Kik) en Ernst Jansz met Doe Maars Belle Hélène onderstrepen het belangrijkste punt dat op dit kleurrijke album gemaakt wordt: Nederlandse bluegrass is op zijn leukst als er Nederlands wordt gezongen. In het Engels wordt het een anachronisme van nijver gespeelde volksmuziek die honderd jaar geleden al even feestelijk en verheffend klonk.