Frang speelt glansrijk en bedwelmend

Wat hebben de vioolconcerten van Erich Wolfgang von Korngold en Benjamin Britten gemeen? Beide zijn gecomponeerd rond de Tweede Wereldoorlog en winnen de laatste jaren aan populariteit. Maar stilistisch staan ze ver van elkaar af. De reden dat Vilde Frang ze achter elkaar zet wordt niet helemaal duidelijk, maar wat maakt dat uit: de Noorse violiste speelt ze fantastisch. Korngold, die zich als Oostenrijkse Jood na de Anschluss genoodzaakt zag in Californië te blijven en de beste componist van Hollywood werd, kijkt in zijn eerste twee delen nog terug. Hij verlaat dat romantische idioom in de even wilde als filmische finale. De pyrotechniek is voor Frang geen probleem: ze is onwrikbaar, haar toon blijft bedwelmend en vol glans. De bijdrage van het hr-Sinfonieorchester uit Frankfurt onder James Gaffigan is opmerkelijk goed: geen moment verliezen orkest en solist elkaar uit het oog.