Een inzinking voor in de geschiedenisboeken

Golf Onbedreigd leek Jordan Spieth zijn tweede Masters-titel op rij te pakken. Maar dankzij een onwerkelijke inzinking kon een man uit Sheffield toeslaan.

Jordan Spieth wordt getroost door zijn caddie Michael Greller nadat hij zijn laatste ronde heeft afgemaakt. Foto Jim Watson/AFP

Het ging eigenlijk ook te goed. Misschien dat het even door het hoofd van Jordan Spieth schoot toen hij met dat strakke symmetrische gezicht verdwaald om zich heen keek na de twaalfde hole. Alsof hij de toeschouwers wilde vragen of zij het misschien wel geloofden. Het ging eigenlijk ook te goed.

De 22-jarige Amerikaan had, inclusief zijn fabelachtige vier rondes die hem vorig jaar naar een eerste Masters-titel leidden, ruim zeven ronden het spelersveld geleid. En er was zondag lang geen reden om niet aan te nemen dat het er niet acht zouden worden. Maar in een moeilijke week op Augusta waarin het niet zozeer meer om de beste, maar om de mentaal weerbaarste leek te gaan, knakte de man die dat tot dan toe was toch nog, een paar holes voor het einde.

Achteraf gezien waren de tiende en elfde hole eigenlijk al een voorbode, toen hij twee bogeys moest noteren. De twaalfde, een par drie, werd een lijdensweg die een half uur duurde. Zijn afslag was te kort en belandde met een stuit in het water van Rae’s Creek. Met zijn tweede slag begroef hij zijn club nog net niet in de grond, ging zijn bal veel te hoog en eindigde ook die met een doffe plons in het water. De bal in de bunker daarna kon je bijna zien aankomen. Spieth had de twee holes ervoor even brandlucht geroken en opeens stond zijn hele huis in de fik. „Ik kan me niet voorstellen dat dat leuk was voor wie dan ook om te ervaren”, zei de Amerikaan achteraf. „Het was een gebrek aan discipline om de bal over de bunker te slaan na twee bogeys in plaats van me te realiseren dat ik nog steeds de Masters leidde. Ik hoop dat ik dit nooit meer mee hoef te maken.”

Vleugels

Danny Willett kon het niet zien gebeuren, maar zal vertwijfeld naar een van de grote scoreborden op de baan hebben gekeken, of de schrik in de stem van de toeschouwers hebben gehoord. De Engelsman, die zich wat onopvallend in de subtop had genesteld, leidde opeens. De 28-jarige kreeg er vleugels van. Alle ballen die hij sloeg na de inzinking van Spieth werden geslagen met de zelfverzekerdheid die hoorde bij een groot kampioen, niet bij een man die ‘slechts’ vier toernooien op de Europese tour had gewonnen.

Willett won, als beste Engelsman van een reeks goede Engelsen deze week op Augusta. Een man uit staalstad Sheffield, zoon van een priester. Een man van wie je, mocht je hem tegenkomen, op basis van zijn voorkomen en platte Yorkshire-accent, zou verwachten dat hij je eerder onder de tafel drinkt dan dat hij je verslaat met golf. Hij werd de eerste Engelse winnaar sinds Nick Faldo, die de Masters drie keer won, voor het laatst in 1996. En ook de eerste Europese winnaar in zeventien jaar. „Je droomt van dit soort dagen, maar als het dan gebeurt… het is verbijsterend.”

Het leek zo te moeten zijn, zei Willett achteraf. Hij had misschien de Masters niet eens gespeeld als zijn zoontje niet twee weken eerder werd geboren. Zijn vrouw was uitgerekend op zondag. „We hebben het over het lot, praten over alles dat daarbij hoort. Het is gewoon een gekke, gekke week.”

De ogen van Spieth zeiden alles toen Willett, breeduit lachend, op een meter van hem voor het eerst in het beroemde groene jasje stond. Deze gaat pijn doen. Deze gaat nog even een tijdje heel erg pijn doen.