De schoonheid duikt op in het onverwachte

is Rotterdam op zijn best en breedst

Motel Mozaique Rotterdam: soulkanon Andra Day. Foto’s Andreas Terlaak

Anders dan de meeste pop- en kunstenfestivals dient het Rotterdamse Motel Mozaique een hoger doel. Het brengt creatieve mensen bijeen die de stad als gastvrije, multifunctionele festivallocatie boven zichzelf uit laten stijgen. Thema van Motel Mozaique was dit jaar ‘transformatie’. Het festival bood verschillende randverschijnselen naast het aanbod in concertzalen door de hele binnenstad. Zaterdag was er een wandeltocht langs uitingen van street art, niet alleen graffiti maar ook een mooi eerbetoon aan jazzmuzikant Piet Noordijk door striptekenaar Dick Matena – uitvergroot op een muur in de winkelstraat. De kunstwerken waren er al, soms weggemoffeld tussen gebouwen, maar de wandeling maakte er een evenement van.

Een fietstocht leidde naar de tijdelijke werkplek van de Zeeuwse muzikant Broeder Dieleman die in het verkeersgeraas tussen het asfalt van het Kleinpolderplein een symfonie aanrichtte van vogelgeluiden, ronkende elektronica en stemmige zang over blommen en beestjes in een koolzaadveld. Hoogtepunt was het moment waarop twee ronkende motoren voorbij scheurden op de snelweg en Dieleman reageerde met een claxon uit zijn sampler, om daarna met koebelletjes de herrie te verdrijven. Hij werd onderdeel van het stadslandschap en bracht een stukje natuur naar de asfaltjungle.

Op het dak van jazzclub Bird bracht de Ethiopische Nederlander met de nom de plume Dichter zijn ode aan de stad, waar hij zijn grootmoeder had horen vertellen over de dierbare dingen die haar waren ontnomen bij het bombardement van 1940. De jonge en wijze woordkunstenaar toonde een hartverwarmend engagement en eindigde met „Alles heeft een reden / daarom heeft Rotterdam / een van de mooiste binnensteden.”

Motel Mozaique bracht sensatie in de hal van Rotterdamse Schouwburg, waar danser Gaetan Rusquet honderden langwerpige ballonnetjes rond zijn naakte lichaam spande. Aan het eind gingen ze allemaal kapot in een geknal van jewelste. Noem het kunst, noem het circus; het baarde opzien.

O ja, en er waren ook nog bandjes. Blossoms hadden vrijdag een nieuwe lente voor de Britpop ingeluid en de veelbelovende rocker Marlon Williams maakte indruk met muziek die zowel ruig als gevoelig kon klinken. Het trio Pixx bracht droompop in een gothicjasje. Warpaint-zangeres Jennylee miste als solist de urgentie van haar reguliere band. De goedgeklede softsoulzanger Leon Bridges kreeg laat op de avond de grote zaal van de Schouwburg in beweging met muziek die even netjes gestevend leek als zijn maatkostuum. Voor nog meer leven in de tent moest je naar Rotown, waar het superruige Protomartyr al het vuur van veertig jaar punk- en garagerockhistorie samenbalde tot een explosie van energie.

Veel werd er verwacht van zangeres Andra Day. Deze vocale troonopvolgster van Amy Winehouse en Rihanna maakte in de nieuwe Rotterdamse popzaal Annabel haar belofte deels waar met muziek die hard rockte en zielen in vervoering bracht. Heel goed was haar variatie op Mississsippi goddam van Nina Simone. Iets minder opzienbarend was haar versie van Michael Jacksons Thriller, waar ze een zoete ballad van maakte.

Na een sterk begin liet dit soulkanon in pyjama en bontstola het optreden verslappen toen ze haar toetsenman de vrije hand gaf voor een melig rondje slaapkamersoul. Hou de man met het hoedje voor het studiowerk en stuur hem naar huis als de volgende tournee begint, dan gaan we nog veel van de fantastisch zingende Andra Day horen.

Het meest magische concert kwam van Beta Band-zanger Steve Mason, die in de verschaalde wierooklucht van de Paradijskerk een gewijde sfeer opriep met hemelse zang. Zijn zachtmoedige liedjes schitterden als de kroonluchters boven zijn hoofd. Zonder de elektronica en de dubeffecten die The Beta Band tot culthelden maakten, bracht Mason de songs nu alleen met akoestische gitaar en droge aankondigingen. Zijn muzikale poëzie was een rustmoment op een festival dat zich niet gek liet maken door hypes en sterren, maar Rotterdam transformeerde tot een stad waar alles kan en waar schoonheid in de meest onverwachte hoeken zit.