40 kistjes voor de zekerheid

Harold Hamersma ontmoet een man met een iconische wijn-achternaam.

Tijdens zijn Europese tournee heeft wijnmaker Tim Mondavi onlangs ook Nederland aangedaan. De Mövenpick hotels in Zürich, Londen en München zijn belangrijke afnemers van zijn wijnen. En omdat hij toch in de buurt was, wilde hij ook nog wel even een vorkje prikken in Kopenhagen. „Daar heb ik gisteren gegeten bij Geranium”, meldde hij. „Dat heeft net een derde Michelinster gekregen. Ken je dat?”

En of. Dat zit schuin tegenover Manfred’s & Vin, een piepklein souterrainrestaurant waar groenten, vis en vlees van onbesproken komaf worden geserveerd. En waar louter biologische wijnen worden geschonken. Toen ik eens geen tafeltje kon krijgen in Geranium was ik daar naar uitgeweken en ik had er een geweldige avond.

Ik trof Mondavi in de aanloop van een proeverij in het hoofdstedelijke Waldorf Astoria hotel waar hij het in het inpandige restaurant Zusje met een sterretje minder moest doen. Daar werd later de lunch gebruikt om de bordeauxblends van zijn domein Continuum na te proeven.

Maar Mondavi, dat is toch de naam van het iconische wijnbedrijf dat Californië op de wijnkaart heeft gezet? Dat is juist. In 2004 diende het grote geld zich aan: drankenmultinational Constellation Brands wist met een bod van een miljard dollar Robert Mondavi (1913-2008) te vermurwen om zijn naam en bedrijf in te leveren. Zijn zoon Tim, ook al dertig jaar lang wijnmaker van de firma, achterlatend met zoals hij het zelf omschreef a broken heart and a bag full of money.

Maar inmiddels klopt zijn hart weer. En zijn boekhouding waarschijnlijk ook. Wie een flesje van de topoogst 2013 blieft, dient omgerekend 250 euro neer te leggen. In de Verenigde Staten doen ze dat grif. De gasten van Mövenpick in Europa blijven niet achter. En voor Nederland heeft de importeur voor de zekerheid vast 40 kisten besteld. Het herinnert mij aan wat Johan Kragtwijk, maître d’hôtel/sommelier van Karel V in Utrecht, ooit eens zei over Californische wijnen. „In de voordelige wil ik niet eens mijn peertjes stoven, maar ik heb wel wat grote namen op de kaart. Het hoort er nu eenmaal bij.”