Brief

Land van de angstcultuur

Over Waarom Zweedse vrouwen wel fulltime werken – en niet opgejaagd zijn (O&D, 19/3) en de reactie daarop van Robert Mulder (O&D, 2/4):

Ooit stond Zweden bekend als een progressief land. Nu is het veranderd in een samenleving waarin de sociale controle Orwelliaanse vormen heeft aangenomen. De uitdrukking DDR light heb ik zelf (helaas) niet uitgevonden. Buren worden aangespoord om elkaar in de gaten te houden. Om het Zweedse model tegen prostitutie te handhaven is een mobiele eenheid in het leven geroepen die de vermeende sekskoper op heterdaad hoopt te betrappen. In plaats van han (hij) of hon (zij) is het genusneutrale persoonlijk voornaamwoord ‘hen’ nu ingeburgerd. Het benauwendste is niet de overheidscontrole maar de bereidwilligheid van de burgers om mee te werken. Het vingertje is nooit ver weg. Een afwijkende mening wordt niet op prijs gesteld – vrijheid van meningsuiting in vrije val…

Mijn Nederlandse vrouw voelde zich een bloem die geen water kreeg en ik voelde mij als een vlieg onder een kaasstolp. Veertig jaar was ik weg uit mijn land en de mentaliteit is totaal veranderd. Zweden probeert zijn morele superioriteitsgevoel in Europa uit te dragen en heeft het vooral op Nederland gemunt als Sodom en Gomorra. Wat is er aan de hand met mijn geboorteland als ik een volwassen man (een lattepappa) achter een kinderwagen tegenkom en hij van verre roept „Ik ben bang voor de hond”?

Zweden is de onbetwiste Europese kampioen van de angstcultuur. We moeten ons met hand en tand verzetten tegen de export van deze maladie imaginaire.