Cultuur

Interview

Interview

Spinvis en Mauro Pawlowski

Grensgeluid: ‘Veel doen en weinig praten’

Mauro Pawlowski en Spinvis verleggen muzikale grenzen, dankzij de goddelijke ervaring van de hond Pepe.

De Utrechtse troubadour/dichter Spinvis (Erik de Jong) en de Belgische rocker/multimuzikant Mauro Pawlowski werken op Motel Mozaïque samen in het kader van de serie GrensGeluid. Daarin worden telkens een Vlaamse en een Nederlandse muzikant uitgedaagd om samen als duo grenzen te overschrijden.

Hoe ontstond jullie samenwerking?

Spinvis: „Ik kende Mauro van dEUS en vond hem intrigerend op het podium. Zijn soloperformances zijn altijd heerlijk ontregelend. Het maakt hem niet uit wat de mensen ervan vinden. Ik kwam hem tegen bij een poëziefestival. Er was meteen magnetisme.”

Spelen jullie op Motel Mozaïque nieuw werk?

Pawlowski: „De basis is spontaan tijdens repetities bedacht. Al doende ontstond er een draaiboek met een paar bestaande stukken. Als muzikant mag je nooit vergeten je hart te laten spreken.”

Spinvis: „Het verfrissende van onze samenwerking is dat we veel doen en weinig praten. Ik wilde iets met het idee dat je een foto kunt maken en dat het moment waarop dat gebeurt vijf seconden later voorgoed weg is. Mauro kwam met het verhaal van de hond Pepe die een goddelijke onderging. Uit die twee dingen groeide een grappig en vreemd verhaal. Er komen veel instrumenten mee, zoals een Turkse sas en een Japanse koto.”

Is er een verschil in temperament tussen Nederlandse en Belgische muzikanten?

Pawlowski: „Elke muzikant is anders. De Nederlandse is meestal wat keuriger. Ze hebben hun zaakjes goed op een rij en ik weet niet of dat altijd positief is. Voor mij hoeft niet alles zo netjes georganiseerd.”

Spinvis: „Generaliseren mag natuurlijk niet, maar in België word je als muzikant serieuzer genomen. Cultuur hoort bij het dagelijks leven. In Nederland moet je voortdurend uitleggen waarom je geen gewone baan hebt.”

Op welk punt vinden jullie elkaar het meest?

Pawlowski: „We hebben alle twee voldoende zelfvertrouwen en we laten de dingen komen zoals ze zijn.”

Spinvis: „We delen een soort humor, zonder uit te hoeven spreken waar die uit bestaat.”

Helpt het dat jullie beiden geoefend zijn in samenwerking met theatermakers?

Spinvis: „Me dunkt. Door onze theaterervaring schamen we ons nergens voor. Als je niet na hoeft te denken over het feit dat je voor mensen staat te spelen, ontstaat er een soort tweede laag. Het geeft ons de vrijheid om raar te doen, of juist om onszelf te zijn.”

Pawlowski: „Ik laat mij graag beïnvloeden door alles en iedereen. Tegenwoordig werk ik liever in andere disciplines dan in het benauwende tourcircuit voor bandjes. Rockmuziek is mijn basis en daar blijf ik trots op. Maar ik hoef niet altijd wijdbeens met wapperende haren in de smog van een rookmachine te staan.”

Hebben jullie een band met Motel Mozaïque?

Pawlowski: „Oef, nou en of! Bij de eerste editie deed ik de presentatie. Dat was een fiasco, want ik ben niet gemaakt om een publiek toe te spreken. Laat mij maar beter muziek maken. Nergens liever dan in Rotterdam, de creatiefste stad van Nederland.”

Spinvis: „Programmeur Harry Hamelink komt altijd met de wonderlijkste plannen. Als hij je belt, sta je een week later waarschijnlijk ergens op een scheepswerf tot je knieën in het water te spelen. Ik kan nooit nee zeggen, want zo beleef je nog eens een avontuur.”