Hare Krishna

Een foto in deze krant van de Nederlandse Syriëganger Zakariya al-Hollandi (bekeerling Victor Droste) trof afgelopen week mijn moederhart. De open blik van deze mooie, zoekende jongen deed mij zo aan mijn eigen kind denken. Want al is het een heel ander verhaal, ook onze 22-jarige zoon is in een ver buitenland op zoek naar zichzelf en zijn eigen waarheid. Van de een op de andere dag was Rotterdam volgens hem te klein, hard, koud en lelijk. Hij zegde zijn huis, baan en studie aan de kunstacademie op en liet ons in verwarring achter.

Sinds een maand verblijft hij bij de Hare Krishna’s op het geïsoleerde platteland van Australië, waar hij vier uur per dag fysiek werk verricht op een bananenplantage in ruil voor kost en inwoning. De eerste dagen ontvingen we vooral giechelige whats-appjes uit ‘Krishna Village’ en stuurde hij filmpjes van piepjonge volgelingen in fladderjurken met gitaren en van die tringel-trangeldingen, waarmee je ze vroeger ook wel door de stad zag lopen. Hij kon erom lachen en wij dus ook.

O ok wond hij zich in de eerste week nog op over de huisregels; verplicht met je handen eten (in lotushouding op een stenen vloer!) en een verbod op openlijk, fysiek contact met vrouwen. Maar gaandeweg werden de berichten serieuzer en begon hij ons zelfs de les te lezen over onze slechte eetgewoonten en leefwijze. Hij is gestopt met drinken, drugs en roken en eet alleen nog vegetarisch of hardcore ‘raw’. Op een Facebook-filmpje zagen we hoe hij in een met discolampen verlichte tempel tussen uitzinnige Swami’s stond te springen en zingen (‘chanten’) op een opzwepend housedeuntje: „Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna, Krishna, Hare, Hare...”

Ik heb wijselijk mijn mond gehouden, maar ben hem strategische foto’s en filmpjes gaan sturen uit zijn mooie geboortestad Rotterdam, in de hoop onze Australiëganger voor ons terug te winnen en te ‘de-radicaliseren’. Een plaatje van een vol terras bij zijn favoriete café het Zwarte Schaap op de Witte de Withstraat bijvoorbeeld, met bierdrinkende jongeren in winterjassen. „Brrrr....” antwoordde hij. Een filmpje vanuit het reuzenrad bij de Markthal waar de achtergebleven gezinsleden opgewekt in de camera roepen: „Rotterdam mist je!!” Geen antwoord. Een (gepimpte) foto van de eerste lentedag in zijn eigen Vroesenpark, vol jonge mensen en barbecues. „Enjoy!”, reageerde hij koeltjes.

Gisteren kwam – toch nog onverwacht – het verlossende bericht dat onze zoon zijn Rotterdamse nuchterheid heeft teruggevonden. Hij is van plan verder te reizen, richting de kust, weg uit de Krishna-vallei: „Word gek van al die lieve mensen, waar is het gezonde chagrijn gebleven?”

„Je hebt gelijk ook”, antwoordde ik nonchalant. „Enjoy!”