Uitdagend, melodierijk popdebuut in Dylankleren

Foto Tim Knol

Noem hem gerust ontheemd, of een economisch vluchteling. Max Meser is een Spanjaard die in Nederland een voedingsbodem vond voor zijn onstuitbare hang naar britpop en psychedelische rockmuziek uit de sixties. Vier jaar geleden verhuisde hij, kind van een Catalaanse moeder en Nederlandse vader, naar Amsterdam waar hij zijn werk als barman in een seksclub combineerde met spelen, spelen en spelen. Kwam je binnen in een platenwinkel, dan stond Max Meser daar met zijn gitaar. Was er ergens een talentenjacht, dan oefende Max er zijn prille liedjes die even hard naar Oasis wezen als naar The Beatles.

Zijn haar zat altijd goed en zijn tengere lijf paste met ruimte in het spijkerpak dat van Bob Dylan geweest had kunnen zijn. Zijn liedjes werden steeds beter. Woensdag presenteerde Max Meser zijn debuutalbum Change, met een band die het bovenzaaltje van Paradiso vulde alsof ze de Arctic Monkeys nog maar net van het podium hadden getrapt. Drumster Gini Cameron lijkt op het eerste gezicht weggelopen uit een foto van Rineke Dijkstra, maar dit tedere popje drumt als de vette garagerocker die Max Mesers muziek naar een hoger, swingender plan tilde.

Meser is gegroeid sinds hij schuchter op akoestische gitaar zijn eerste liedjes liet horen. Met hetzelfde goed vallende Beatlehaar is hij nu de bandleider die zijn Fender hanteert als helmstok van een niet te stuiten motorboot. Zijn songs, de single Weak for love voorop, snijden door het water. „Deze is van mijn volgende plaat”, kondigde hij een nummer aan dat alweer beter klonk dan het album waaraan hij zo lang heeft gewerkt. Precies 43 minuten duurde zijn parade van melodierijke popliedjes met soms een snerpende mondharmonica. Of een ballad die geen ballad was, „omdat jullie anders in slaap zouden vallen”. Toegiften zijn voor losers.

Het was zo’n concert waar je bij had moeten zijn. Max Meser en band gaan de komende weken het land in als voorprogramma van Douwe Bob, die het in de aanloop naar het Songfestival zwaar zal krijgen om net zo uitdagend te rocken als de nieuwe Nederlander uit Spanje. Meser heeft nog ruimte voor groei, in zijn Dylankleren en zijn muzikale expansiedrift. Laten we voor één keer eens hardop zeggen dat rock uit Nederland gewoon beter is dan al die prut uit Engeland. Een ster is geboren.

    • Jan Vollaard