Een verhaal uit de coulissen van Sneeuwwitjes leven

Ze komt geen seconde voor in de film die zich in haar koninkrijk afspeelt: Sneeuwwitje. Nadat de sprookjesprinses een paar jaar geleden door diverse filmmakers duchtig onder handen was genomen en in een modern en feministisch jasje gestoken, is het nu schijnbaar tijd voor de Sneeuwwitje-kronieken.

Zo vertelt The Huntsman: Winter’s War een verhaal uit de coulissen van haar leven, dat zich, zoals de omineuze voice-over aankondigt, afspeelt lang vóór ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Hoofdpersoon is de jager die in Snow White and the Huntsman Sneeuwwitjes redder in nood was, maar niet haar love interest kon worden omdat hij nog rouwde om zijn vrouw. Winter’s War vertelt deels die voorgeschiedenis en deels een verhaal over de ruzie tussen boze stiefmoeder Ravenna en haar zuster, ijskoningin Freya. Inzet is de liefde tussen jager Eric en zijn geliefde Sara. Dat klinkt nodeloos ingewikkeld, maar het heeft wel iets aandoenlijks hoe hard er geprobeerd is om het allemaal te laten klóppen.

Dat debuterend regisseur Cedric Nicolas-Troyan vooral een visuele effectenman is, blijkt uit de enorme toewijding die in het slotgevecht tussen beide tovenaressen wordt gelegd. Daarin speelt natuurlijk de magische spiegel een rol, die aan de wand terug moet, met veel komisch bedoelde intermezzo’s rond dwergen en hun liefdesleven. Het is ook een gevecht tussen zilver en goud, ijs en teer: abstracties die alleen in film verbeeld kunnen worden en symfonische kwaliteiten krijgen.