De nieuwe Amy Winehouse

Andra Day Ze zingt als Amy. En wie haar ziet denkt Rihanna.

Andra Day

Er valt niet aan te ontkomen: wie de Amerikaanse zangeres Andra Day voor het eerst hoort moet ogenblikkelijk denken aan Amy Winehouse. Het rasperige randje, de vuiltjes in haar stem, de wat nasale knauw in haar uithalen. Maar wie haar ziet, ziet een evenbeeld van r&b-ster Rihanna. Andra Day is een kleine, slanke zangeres die met haar modieuze, rockabilly stijl losjes flirt met andere tijden.

Al wist Andra Day de twee Grammy-nominaties voor haar album recentelijk niet te verzilveren, haar naam is gevestigd. Bekend werd Cassandra Batie (31) uit San Diego met het online zetten van covers. Met een gitarist bracht ze soulvolle versies van Eminems Lose Yourself, Lionel Richies Hello, maar ook Muse’ Uprising. Haar cover van Jesse J’s Mamma Knows Best sprong eruit en piekte in de YouTube Music Chart. Zo kreeg Day een platendeal met Warner Records.

Ze werd een van de tien nieuwe artiesten die je volgens Rolling Stone moest leren kennen. Haar vorig jaar augustus uitgekomen Cheers to the Fall, geproduceerd door onder meer soulartiest Raphael Saadiq, is een indrukwekkend debuut. Met bijdragen van Roots-drummer Questlove, de Dap-Kings blazers en in één lied zelfs van Stevie Wonder op mondharmonica - die een groot fan van haar is.

In haar retro-pop-soul mengt Andra Day jazz, soul en doo-wop. Haar stem is doortrokken van honing maar heeft kracht en felheid.

Teer en buigzaam zijn de liedjes waarin ze verhaalt over de lange relatie die ze naar de maan hielp door haar geliefde te bedriegen. Een thema dat centraal staat op dit album. Dat levert een interessant daderperspectief op: hoeveel liedjes bestaan er immers niet al over hartzeer, maar niet per se vanuit de andere, destructieve kant. Zoals in Gold, waarin ze haar minnaars tegenover elkaar plaatst en ziet wat ze verloor.

Spike Lee

Een van haar video’s, Forever Mine, is geregisseerd door filmmaker en regisseur Spike Lee, die onder de indruk was van haar optreden op een Nina Simone-eerbetoon op het Sundance festival. In Forever Mine ligt, zit, bidt, zingt, leest en telefoneert ze in een glazen doos. Ze wordt, als bij een peepshow, bekeken door mannen aan een bar. Aanvankelijk was de zangeres tegen dit idee dat haar volgens haar als lustobject verheerlijkt. Later zag ze de ironie wel van ‘the box’ - opgesloten in haar eigen vrijplaats kan ze zijn wie ze is.