Zinderend, maar niet als film

Debbie Tucker Green is een van de meest interessante Engelse toneelschrijvers. Ze is rauw en direct, haar vrouwelijke hoofdpersonen vragen zich af wie zij van zichzelf en de maatschappij moeten zijn. Second Coming is haar eerste speelfilm: een moeilijk geval. Het verhaal over een vrouw van middelbare leeftijd die onverklaarbaar zwanger (b)lijkt, is even krankjorum als aangrijpend – dat laatste vooral doordat deze Jax zo secuur wordt afgestroopt. Zinderend psychologisch minimalisme dat je zo voor je ziet op een speelvloer.

Maar dit is een glossy variant op het Britse kitchen sink-drama, niet theater. Er zijn sterke momenten, zoals het gesprek van Jax met een vriendin over haar zwangerschap. Zo praten echte mensen: niet benoemend, maar anticiperend op non-verbale communicatie. Zodra het om de plot gaat, verdwijnt die ademruimte. Tucker Green lijkt zich onvoldoende bewust van een essentieel verschil tussen literair, impliciet theater en film, waar je keuzes moet maken en dingen moet laten zien. Zo doen haar bovennatuurlijke suggesties geforceerd aan: ze zouden kunnen werken als metafoor, maar Jax is daarvoor psychologisch te grondig uitgebeend.