Onstuimig, niet kortademig

Alexander Kerr was vanaf 1996 jarenlang concertmeester van het Koninklijk Concertgebouworkest, inmiddels speelt hij bij het Dallas Symphony Orchestra. Maandagavond werd de violist met zijn oude collega’s verenigd in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. Onder de noemer ‘Old Friends Meet Again’ trad hij op met Camerata RCO, een flexibel ensemble bestaand uit leden van het orkest rond oprichtersechtpaar Annebeth Webb (viool) en Hein Wiedijk (klarinet).

Het meest uitgesproken klonk het Klarinetkwintet van Brahms, met een robuust openingsdeel. Noch Wiedijk, noch Kerr eiste de hoofdrol op, alsof ze wilden laten horen dat de partituur de meest evenwichtige democratie is. Wiedijk mengde prachtig met zijn buxushouten instrument. Dat een gezelschap van excellente musici niet vanzelfsprekend een excellent ensemble vormt, bleek in Schönbergs Verklärte Nacht. Camerata RCO speelt in wisselende samenstellingen, en waar in Anton Weberns Langsamer Satz de balas perfect was, raakten de partijen in het sextet niet in elkaar verstrengeld. Verklärte Nacht is gebaseerd op een gedicht van Richard Dehmel, en het leek alsof het ensemble zich meer liet leiden door de afzonderlijke dichtregels dan door het geheel. Verklärte Nacht mag onstuimig zijn, niet kortademig. Vanavond staat er weer een reünie gepland. Dan speelt Camerata RCO onder een andere ex-concertmeester: Jaap van Zweden, die nu in Dallas nota bene de chef-dirigent is van Kerr. Een benefietconcert in de Amsterdamse RAI voor de Stichting Papageno, voor kinderen met autisme.