Zwaar tafelen

‘Luncheon’, een chic woord voor lunch. Het blad Luncheon is ingedeeld als meer-gangen-menu. Het begint met de dagvangst. Een portret van kunstenaar Oliver Messel, en een dubbelinterview met acteurs Maria Valverde en Charles Dance (Tywin Lannister in Game of Thrones). Gevolgd door het voorgerecht: korte verhalen met grootse namen, waaronder ontwerper Manolo Blahnik. Het hoofdgerecht: twee langere stukken. Eén over gevestigd modehuis Commes de Garçons, één over een jonge onbekende ontwerper. Het nagerecht: modereportages.

Het tijdschrift is opgericht door Thomas Persson en Frances von Hofmannsthal. Persson werkte voorheen als creatief directeur van Acne Paper, het voormalig tijdschrift van Zweeds modehuis Acne. Von Hofmannsthal is de dochter van modefotograaf Lord Snowdon. Samen maakten Hofmannsthal en Persson sinds 2012 twee fotoboeken over Lord Snowdon’s werk, maar tijdens de lunch spreken ze over één ding: een eigen tijdschrift opzetten. Een tijdschrift ‘dat oude en nieuwe vrienden van alle generaties en culturele ervaring samenbrengt voor de lunch’. En daarmee vooral een tijdschrift vol nostalgie. In de artikelen worden constant oude films aangehaald. De fotoserie ‘Lunch is for wimps’ is een zin uit de film Wall Street(1987). Er is veel archiefbeeld, er zijn illustraties uit een Vogue uit 1934 en zelfs de cover, met de zomercollectie 2016 van Gucci erop, geeft de indruk van een blad uit de jaren 50.

Luncheon is bijzonder mooi. En de onderwerpen bijster interessant, maar het is ook onsamenhangend. Er is geen thema. Het is jong, oud, diepgaand, snel, mode, film. Ja, lunch is het thema, maar dat boeit niet langer dan de lunch duurt.