Decor eist hoofdrol op bij 3D-musical ‘Sky’

Sky Zondag ging in Amsterdam de 3D-musical ‘Sky’ in première. Helaas degradeert het prachtige decor bijna alle acteurs tot poppetjes.

Waar gaat Sky, de nieuwe musical die sinds dit weekend te zien is in Theater Amsterdam, eigenlijk over? Dat is lastig samen te vatten. De show heeft iets van Alice in Wonderland, een snufje Wizard of Oz, een beetje Faust en zelfs, als onze jonge heldin met een rups aan de praat raakt, een vleugje Erik of het klein insectenboek van Godfried Bomans, hoewel diens humor hier ontbreekt. En daarnaast gaat het vast en zeker ook over de laatste ontwikkelingen in de theatertechniek. Want in visueel opzicht is dit een monsterproductie die ongekende vergezichten biedt.

Scènes uit ‘Sky’. Links: Vijandelijke soldaten in één van de wanen van Sky. Rechts:Howie (Roben Mitchell), de rups die vlinder wordt.Foto’s Deen van Meer

Sky is een zestienjarig meisje, dat op school wordt gepest, een overdosis neemt, in coma raakt en in een nachtmerrie alles beleeft in excessief uitvergrote proporties. Waardoor haar school een droomland vol vijandige legers wordt die letterlijk haar hart willen stelen, en haar ergste vijand zich vertoont als een kwaaie fee die dat hart op een presenteerblaadje aangereikt wenst te krijgen. Pas als Sky inziet dat ze die waanbeelden zelf heeft gecreëerd, kan ze ontwaken.

Aldus het verhaal dat in Sky in bombastische bewoordingen, met veel poëtisch bedoelde pathetiek, wordt verteld. Het is, naar een script van Sarah Miles, een loodzware vertelling waarin slechts één verfrissend grapje („ga naar huis, neem een hond!”) eventjes uitweg biedt. De rest wordt gedomineerd door teksten als: „Doe de wereld een plezier en sterf!” En krompraat als: „Is dit hoe jij mij terugbetaalt?”

Foto Deen van Meer

Hetzelfde geldt voor de nummers van Marco Borsato’s lijfschrijver John Ewbank. Zijn meanderende pianoakkoorden bieden weinig variatie, terwijl de metaforenmelange in de zangteksten een merkwaardige combinatie creëert van dramatische clichés en potsierlijk verheven formuleringen. (zie kader)

De echte hoofdrol in deze voorstelling is echter voor de visuele effecten die zelfs de ondertitel van Sky hebben gehaald („de musical in 3D”). Met behulp van een brilletje zien we de acteurs op locaties die in werkelijkheid nooit zo snel op een regulier toneel kunnen worden opgebouwd.

Lees ook: Reportage: In 3D is elke fantasie haalbaar

Een schoolgebouw, een stadje met straten en huizen, een bos met honderden bomen, een protserig paleis, een werkelijk tureluurs makende wervelwind, een heftig onweer, een vloedgolf die het publiek even opzij doet deinzen uit angst voor een plensje in het gezicht, een lift die zich metersdiep in de aarde lijkt te boren – alles kan. Inclusief de luchtreisjes van Sky en van de rups die natuurlijk een vlinder wordt.

Maar bij zo veel bezienswaardigheid is het extra moeilijk de aandacht voortdurend op de acteurs te vestigen. Dat is debuterend musicalregisseur Bobby Boermans dan ook lang niet gelukt. Zijn personages zijn veelal poppetjes geworden. Zelfs het meisjeskamertje van Sky is een gapend lege ruimte – vele malen groter dan zo’n meisjeskamertje in werkelijkheid zou zijn. Van close-ups is geen sprake.

Zo bezien is het nog miraculeus dat hoofdrolspeelster Lisse Knaapen een min of meer geloofwaardige Sky weet te spelen. Terwijl het script en de zangteksten haar nauwelijks de middelen geven om de zaal tot meeleven aan te zetten. En dat gemis aan speelbaar materiaal is des te nijpender voor Lone van Roosendaal en Matteo van der Grijn die, als haar ouders, uitermate vage figuren blijven.

Van der Grijn staat bovendien, net als enkele andere acteurs, danig boven zijn macht te zingen. Wat dat betreft sluit Sky geheel aan bij de hedendaagse musicalmode, die meent dat emoties pas goed op te roepen zijn door uiterst luidkeels te zingen. Er bestaat een groot publiek dat daarin graag wil meegaan.