100ste Ronde is voor Peter de Grote

Wereldkampioen Peter Sagan liet de concurrentie kansloos in de jublieumeditie. Hij gaf gas en Cancellara had het nakijken.

Peter Sagan soleert naar de overwinning in de honderdste Ronde van Vlaanderen. Foto BAS CZERWINSKI/ANP

Van de dreunende bassen uit de ploegbus ’s ochtends bij de start in Brugge tot de uitbundige wheelie – op één wiel met één hand – nadat hij solo als winnaar over de streep was gekomen in Oudenaarde. „Dit is gewoon plezier voor mij”, sprak Peter Sagan nadat hij op weergaloze wijze de honderdste Ronde van Vlaanderen had gewonnen. „Ik doe mijn best en wil lol hebben.” Om in één adem precies de juiste bewoordingen te vinden om respectvol aandacht te vragen voor zijn twee Belgische collega-renners die vorige week om het leven kwamen. „Ik draag mijn zege aan hen op. En aan mijn ploeggenoot Maciej Bodnar, die gisteren zwaar ten val kwam in de training. Ik hoop dat hij snel terugkeert.”

De jubileumeditie van de Vlaamse hoogmis kon zich geen mooiere winnaar wensen dan de 26-jarige wereldkampioen uit Slowakije. Topsport als puur plezier, niet geremd door vooraf bepaalde tactieken, afgebakende kaders of angst om te verliezen. Intuïtieve perfectie zoals Lionel Messi of Roger Federer op de toppen van hun kunnen. Vorige week nog legde Sagan in een oneliner zijn ziel als renner bloot na een zege in Gent-Wevelgem. Of hij opgelucht was dat hij na zoveel tweede plaatsen – 71 in zijn carrière tot nu toe, dit seizoen al zes – eindelijk een keer had gewonnen, zo luidde de vraag. „Welnee”, lachte ‘Peter de Grote’ de suggestie keihard weg. „Ik koers uit passie, niet uit ambitie.”

Even extra gas

Pure passie was het zondag, de manier waarop Sagan in de finale van de honderdste Ronde van Vlaanderen tekeer ging. Vanaf vijftig kilometer voor de finish was hij de initiator van elke beslissende wending in de wedstrijd. „Het was een zware wedstrijd van start tot finish”, keek Sagan terug. „Niemand wilde met mij samenwerken. Dan is het beter ze eraf te rijden.” Alert reageerde hij op een aanval van de Pool Michal Kwiatkowski, waarna alleen Sep Vanmarcke (de Belgische kopman van LottoNL-Jumbo) ternauwernood kon aansluiten. Probeerde Fabian Cancellara terug te keren vooraan in de laatste beklimming van de Oude Kwaremont? Sagan gaf ogenschijnlijk achteloos even extra gas, loste Kwiatkowski en hield ook de drievoudig winnaar op ruime afstand.

In de laatste steile klim, de Paterberg, reed hij Vanmarcke ten slotte losjes uit het wiel. „Ik weet nog dat ik daar zelf in mijn eerste Ronde van Vlaanderen werd gelost door Cancellara”, keek hij lachend terug. Nu had hij kracht genoeg om in de laatste dertien kilometer zelfs uit te lopen van 12 naar 25 seconden voorsprong op de Zwitserse tijdritspecialist, die Vanmarcke naar de derde plaats verwees en met een brede armzwaai afscheid nam in zijn laatste Ronde van Vlaanderen. „Dat is niet simpel als je net voluit bent gegaan”, gaf Sagan toe. „Maar de laatste twee, drie kilometer wist ik dat het goed zat.”

Uitgerekend in de klassieker die hij dit jaar het liefst wilde winnen, juist op de Oude Kwaremont en Paterberg waar hij in het verleden tekort kwam, toonde Sagan hoe hij als renner is gegroeid. Voorheen regeerde wellicht nog te veel de angst voor een nederlaag, als zijn flamboyante sponsor Oleg Tinkov weer eens riep dat hij niet voor veel geld ‘een Ferrari had gekocht om in de garage te hebben staan’. Maar vooral in de Tour de France van vorig jaar leerde Sagan lachen om het stempel van ‘eeuwige tweede’. Met zijn tomeloze strijdlust en onnavolgbare kunsten als daler in de etappe naar Gap was hij populairder dan Tourwinnaar Chris Froome. En op het WK in Richmond kwam uiteindelijk ‘vanzelf’ de eerste plaats die statistisch gezien bijna niet kon uitblijven.

Ook inhoudelijk is Sagan als renner veel sterker dan het grote talent dat in zijn eerste jaren diep in de finales nog tekort kwam voor de winst in een grote klassieker, en vooral etappes in de rondes won dankzij een vlijmscherpe eindsprint. Maar vorig jaar won de Slowaak zelfs het eindklassement in de Ronde van Californië, met een berg- en een tijdrit. Op de Kwaremont viel hij vaak stil op het bultje net voor de top. Nu hield hij juist daar Cancellara op afstand. Een verzwakking aan het eind mocht hem onlangs in de E3 Harelbeke nog overkomen, maar was met een gedegen opbouw uitgesloten in de koers die hij echt wilde winnen. „Een nieuwe grote zege”, noemt hij het zelf. „Eerst in september het WK in Richmond, nu de Ronde van Vlaanderen in de regenboogtrui. Dit voelt erg goed.”

Alleen de Fransman Louison Bobet en de Belgen Rik Van Looy, Eddy Merckx en Tom Boonen (zondag vijftiende) wonnen ooit het jaar na hun wereldtitel ook de Ronde van Vlaanderen. „Deze wedstrijd was dit jaar mijn grote doel”, zei Sagan. „Net als Parijs-Roubaix.” Heeft de rest nog kans, volgende week op de kasseien? „Volgende week is volgende week, ik ga nu eerst genieten”, klonk het resoluut. Want dat is een groot deel van zijn ‘geheim’. „Ik probeer altijd te lachen in de koers en met mijn ploeggenoten.”