Ragnarok en Duitse toekomstmuziek

Het had een scene uit Harry Potter kunnen zijn, of een oude aflevering van Kapitein Rob: in een wijds landschap bij Greifswald staat een Duitse experimentele reactor die Wendelstein 7X heet en bestaat uit een duizelingwekkende wirwar van metalen buizen, kabels, stellages, drukvaten, apparatenrekken en hier en daar een raampje. Het is een fusiereactor, met een ongewone vorm. Vrijwel geheel betaald door de Duitse regering. Honderden miljoenen kost het ding. De vorige was mislukt, maar ze hebben gewoon een nieuwe gebouwd. Verderop in deze bijlage beschrijft Bruno van Wayenburg de immense magnetische krachten die op de vreemde constructie inwerken. En hij schetst de angst van technici voor een quench: dat alles instort en de gigantische hitte in het hart van de constructie vrijkomt en het hele apparaat laat smelten. Ragnarok in Greifswald!

Het verhaal laat ook zien dat de Bondsrepubliek Duitsland, bekend om zijn actieve zonnecel- en windmolenbeleid, ook op hoogtechnisch, haast speculatief gebied bereid is fors te investeren in nieuwe energie, en desnoods alleen. Vergeleken met 15 miljard die het internationale kernfusieproject ITER kost, is het weinig. Maar des te beter dat dankzij de Duitsers (met 20 procent EU-geld) nu ook een alternatieve kernfusietechnologie wordt uitgeprobeerd. Het energieprobleem is te belangrijk om op één paard te wedden.