Longreads

Hoe vier Britse tieners kozen voor jihad

The Guardian schreef een longread over vier jongens die de Engelse zuidkust verruilden voor Syrië. Drie zijn al gestorven in de strijd.

Een fietser in de Syrische stad Homs. (AP / Dusan Vranic

De vijftienjarige Amer schreef met zijn vrienden toneelstukken, maakte muziek, speelde voetbal en droomde van een beroep als journalist. Nu, enkele jaren later, vecht hij in Syrië. Journalist Mark Townsend van The Guardian schreef een longread over hem en drie andere tieners die uit de Engelse stad Brighton vertrokken om jihad te voeren.

Amer, vertrok in 2014 met zijn twee broers en een vriend naar een radicaal islamitische groep in Syrië om tegen het leger van Assad te vechten. Alleen hij leeft nog, de andere drie stierven in de strijd. Townsend vindt dat het verhaal van de vier een bijzonder inzicht geeft in de motivatie van jonge Britten die naar Syrië vertrekken om te vechten. Hij interviewde familieleden, vrienden, politieagenten en hulpverleners en geeft zo een gedetailleerd inkijkje in hun leven.

De vier hadden geen makkelijke jeugd, zo beschrijft Townsend. Hij somt een lange lijst tegenslagen op, zoals huiselijke mishandelingen, laks gedrag van de politie en falende overheidsinstanties.  Doordat de familie van Amer bij een kleine moslimminderheid in de stad hoorde, waren ze op school en ook daarbuiten mikpunt van spot en geweld. De oom van Amer is bovendien Omar Deghayes, een man die meer dan vijf jaar gevangen heeft gezeten in Guantánamo Bay. Door marteling is hij verblind aan zijn rechteroog. De man was nooit officieel ergens voor aangeklaagd.

Toegankelijk, zelfs populair

Terwijl zijn broers in alle misère afgleden naar de criminaliteit, leek Amer nog op het rechte pad te blijven. Met zijn vriend Ibrahim, een vluchteling uit Sierra Leone, maakte hij rapmuziek. De twee werden gezien als toegankelijke, zelfs populaire jongens. Amer was zelfs vastberaden om naar de universiteit te gaan.

Wel liet Amer zich steeds meer raken door wat er gebeurde in Syrië, zeker toen Assad chemische wapens had ingezet. Dat Amer zich steeds meer bezig was gaan houden met religie, werd door zijn omgeving alleen gezien als een teken dat hij serieuzer werd. Tot Amer ineens was verdwenen. Zijn broers en Ibrahim reisden hem achterna.

Lees de longread van The Guardian (leestijd circa 28 minuten): From Brighton to the battlefield: how four young Britons were drawn to jihad