Gevlucht voor oorlog, toch niet veilig in Europa

Vlak voor vertrek stuurde Elita Weah nog een foto naar haar familie. We zien een glimlachende vrouw voor een bagagekarretje in de vertrekhal van luchthaven Zaventem. Ingepakt in een warme winterjas met zwartwitte sjaal. Ze is op weg naar Rhode Island, in de Verenigde Staten, om haar stiefvader te begraven.

Maar daar komt de 40-jarige alleenstaande bijstandsmoeder uit Deventer nooit aan. Als ze met haar broer Otis heeft gebeld en in de rij staat om in te checken, gaan er op het vliegveld in Brussel bommen af. Twee zelfmoordterroristen blazen zich op. Elita, gevlucht voor de burgeroorlog in haar geboorteland Liberia, bleek in Europa toch niet veilig.

Elita Weah kreeg bij het generaal pardon, in 2007, de Nederlandse nationaliteit, vertelt huisvriend David Okoro. Zestien jaar woonde ze in Deventer, met haar nu dertienjarige dochter Lisa. Een „sterke en zorgzame vrouw”, volgens de huisarts. Liefdevol en diepgelovig. Droeg voor de ene buurvrouw de boodschappen naar boven, nam voor een ander pakketjes aan. Deed vrijwilligerswerk met ouderen, en was een trouw en actief lid van Pinkstergemeente De Banier.

Elke zondag deelde ze met de kerkgangers „een blije getuigenis van Jezus”. In het Nederlands , vertelt Katerina Banjo, en als het ingewikkeld werd, schakelde ze over op Engels. „Onze zuster was dankbaar dat haar dochter in Nederland kon opgroeien. Haar leven was zwaar, maar ze bleef vol geloof en liefde.” Toen Banjo’s oudste zoontje geboren was, stond Elita klaar met joloff rice en Afrikaanse kip. „Zo was Elita: ze wilde je helpen en blij maken.”

Haar zussen en broers wonen in Liberia, de VS en Europa. Randall, Otis en zus Mincee rouwen nog elke dag met vrienden in haar flat: ze zingen en huilen, stampen, klagen en bidden. Elita was mijn held , schrijft vrachtwagenchauffeur Oscar Weah op Facebook: „Mijn oudste zus. Ze was als een moeder voor me.”

Via crowdfunding zamelt de familie geld in voor een begrafenis in Liberia. Ze hebben in vijf dagen tijd een kleine 800 dollar opgehaald. Buurvrouw Glenda Rouw legt daar in elk geval 1.400 euro bij, ingezameld via Facebook. Toen ze het verdriet van zo dichtbij zag, moest ze wat doen. „Haar dochter riep: Mama waar ben je? Gelukkig wordt ze opgevangen door ooms en tantes, kerk en school. Ze blijft wonen bij familie in Nederland.”