Veel aandacht voor groente in lief, betaalbaar zaakje

Foto Maurice Boyer

De stad heeft er een lief, sympathiek, betaalbaar zaakje bij. Ze doen er niet aan culinaire poespas – geen rook, geen schuim, geen strepen op het bord. Ze koken goed mediterraans. De naam van de zaak, ‘Meneer De Wit heeft honger’, suggereert misschien oer-Hollandse pot, maar alles van de kaart komt echt uit de landen rond de Middellandse Zee: Marokko, Portugal, Spanje, Frankrijk, Italië. De kok Simo Bouabgha is van Marokkaanse origine en heeft een stevige staat van dienst in restaurants met een zuidelijke kaart, zowel in Amsterdam (Trez, Kaap Kot aan de Amstel, Trouw) als in Barcelona.

Op deze dinsdagavond is het er rustig, er klinkt vrolijke muziek uit de boxen, de sfeer is warm, gezellig. Het uiterst servicegerichte meisje legt uit hoe de menukaart werkt: je kunt met z’n tweeën zes groentegerechten plus een dessert (à 29,50 euro p.p.) of vijf groentegerechten plus vlees of vis en een dessert (à 42,50 p.p.) bestellen. De chef maakt de keuze, maar à la carte eten kan ook. Wij willen dat laatste, natuurlijk zelf kiezen en zo’n breed mogelijke selectie aan gerechten proeven. Wat ons bijzonder aanstaat in deze zaak is dat er enorm veel aandacht voor groente is en dat het onderscheid tussen eten voor vegetariërs en carnivoren niet nadrukkelijk voelt. Het past in de trend van nu: steeds meer chefs ontdekken de groentekeuken en weten hoe een lekker vis- of vleesvrij potje te koken.

In een prettig tempo komt er een parade aan bijzondere gerechtjes voorbij, het ene nog spannender of leuker dan het andere. We starten met een variant op de Caesar salad: little gem met ansjovis, croutons, parmezaandip en een in panko (Japanse paneer) gefrituurd ei (9,50)… zalig. Nog verleidelijker en zó mooi rond, romig en royaal is de burrata (verse Italiaanse kaas) met zeer aromatische honingtomaatjes uit de oven, basilicum, balsamicoreductie en al net zo romige avocadocrème (11,50). Er wordt pane carasau bij geserveerd, krakend en knisperend Sardijns herdersbrood, ook wel ‘carta da musica’ genoemd, bladmuziek, omdat het flinterdun is. Dan trekken we van Italië naar Marokko: zaalouk (9,50) en maakouda (9,50). Zaalouk is een auberginesalade, Meneer De Wit serveert ’m met granaatappelpitten, wat losse blaadjes postelein en feta… erg lekker! Maakouda zijn Marokkaanse aardappelkoekjes, hier worden ze van zoete aardappel en truffelaardappel gemaakt, best lekker droog, maar er had wel wat meer saus bij gemogen. Dan komt de langzaam gegaarde kalfstong met pruimen, sesam, dragon en in eigen jus (18,50). De tong is boterzacht, zoals het hoort, en heerlijk met het zoet van de pruimen. We vinden het jammer dat de lamsballen en het konijn, die ook op de kaart staan, er vandaag niet zijn, maar de kalfstong is een goed alternatief. Niet alledaags en heerlijk.

Ten slotte de desserts: pastel del nata (3,50) en panna cotta met kaneel en fruitcompote (6,50). Pastel del nata is een eenvoudig, zoet bladerdeegtaartje uit Portugal en lijkt door de eiercustard een beetje op crema catalana. Deze is lekker warm en knapperig – uitstekend. De panna cotta – we zijn weer terug in Italië – heeft een flinke vleug kaneel meegekregen en smaakvol fruit. Niks op aan te merken.

Het eten hier is een Zuid-Europees feestje, een zonnig avontuur. En een verademing in een stad waar het ene na het andere restaurant met Frans georiënteerde bistrokeuken uit de grond wordt gestampt. Enig punt van aandacht is de temperatuur van de wijn. Er is geen klimaatkast en ook geen plek voor zo’n kast, vertelt het meisje, daar moet nog wel een oplossing voor komen. De wijn wordt, hoe goed de wijnlijst ook is, te warm (rood) of te koud (wit) geserveerd. En verder: ga snel bij Meneer De Wit langs voor de rest van de stad ’m ontdekt!