Met de tijdmachine naar Aloha Bar

Foto Rien Zilvold

Ook zo benieuwd welke Rotterdamse eetgelegenheden uiteindelijk overeind zullen blijven wanneer de culinaire goldrush in de stad tot staan is gebracht, en mensen voorlopig even genoeg hebben van al die op elkaar lijkende hamburgerzaken, pop-up’s, de houtskoolgrills, brasseries en bruineboterhammen-tentjes? Welke lokale restaurants overleven, in navolging van bijvoorbeeld Bierhandel De Pijp, Old Dutch en Zinc, alle trends en foodhypes en kunnen ook over vijf jaar nog altijd het onderscheid maken?

Ik durf mijn geld wat dat betreft nog steeds niet volledig in te zetten op het vrolijke hipster-imperium dat Femke Snijders sinds 2014 in het voormalige Tropicana aan het optuigen is, maar veel eigenzinniger dan in dit voormalige tropisch zwemparadijs kun je het alvast niet krijgen. Het is in de Aloha Bar, zoals Snijders’ deel van het complex nu heet, in menig opzicht net of je de poeslieve jaren zeventig binnenstapt – en dan niet in het Rotterdam van die tijd maar in een beatnikparadijs als Nijmegen.

Er woont een schildpad in de rotspartijen die hier ooit de afbakening van de wildwaterbaan vormden, overal waar je kijkt staan vetplanten en van die bruine kasten waarin de babyboomers-van-toen hun letterbakken, amuletten en NVSH-boeken uitstalden. En, zonder overdrijving: er loopt in het ruimbemeten restaurant geen ober rond die géén baard van twintig centimeter of langer heeft. Daarmee is de kijkervaring nog niet compleet: op de avond dat ik er eet, ben ik ook onderdeel van een invásie van heel jonge meisjes.

Het is de maandelijkse silent disco-avond, zo blijkt, en restaurant en bar zinderen werkelijk van het enthousiasme waarmee al dit gretige, happy-happy-joy-joy-publiek met een koptelefoon op hun oren langs de tafeltjes wiegt en vlindert. Het is net de jongerensoos in mijn beste jaren, zeg ik tegen mijn vrouw, ontroerd maar anderzijds toch ook wel een beetje ongemakkelijk omdat het nou net lijkt alsof ik hier zit om een oogje te houden op een jongste dochter.

De Aloha Bar is er ook best voor grote mensen, tenminste als het gaat om goed en verrassend eten. Femke Snijders heropende haar restaurant vorige week na een grote verbouwing en trok er aansluitend ook maar een Rotterdams boegbeeld als kok voor aan: Wout van Westenbrugge, oervader van de Italiaanse trattoria Lux en leermeester van vele huidige Rotterdamse chefs.

Vanaf 27,50 euro is er keuze uit een drie-of-meergangenmenu dat onder andere omvat: salade van groene bonen verpakt in een blad van zuring op een bedje van bonencrème en amandel, een mootje kabeljauw in een romige venkel-kokossoep en als hoofdgerecht gepekeld buikspek met kimchi dan wel open ravioli van koffie met witte asperges in hollandaisesaus. Als dessert is er spongecake met chocomousse en sorbet of gegratineerde Mont d’Or met honing en komijnzaad.

Andermaal een buiging voor Van Westenbrugge, die het op zijn ‘oude dag’ toch maar weer lukt om zo modern en naar de mond (en de portemonnee) van een heel nieuwe lichting restaurantgasten te koken. Grappig ook dat een noeste zestiger dat kunstje juist in zo’n hipsterwalhalla als dit komt flikken. Tel erbij op dat je vanaf het terras een van de mooiste panorama’s op de Nieuwe Maas hebt, en laat de tijdmachine verder haar werk doen. Moet goedkomen.