Louis, kom je je laatste kunstje bij Sparta doen?

Brief Verslaggever Louis du Moulin volgde Sparta jarenlang voor het Vrije Volk. Daar leerde hij ook Louis van Gaal kennen.

Tijdens Sparta-FC Groningen in 1984 is Louis van Gaal van Sparta in duel met Bud Brocken (3-2). Foto ANP

Hé Louis, Alles in de greep in Manchester? Wij, je oude vrienden zijn zo benieuwd naar je ‘ouderwetse’ Spartagevoel dezer dagen. Leef je à la bondscoach Danny Blind met ons mee naar het naderende kampioenschap? We hebben al zo’n tijd niks meer van je gehoord. De laatste keer dat we je zagen was op de 125-ste verjaardag van onze club bij Van Nelle, maar dat was zo’n superkeurig feest met jou alleen maar in een saaie bijrol.

Je gedachten moeten toen zijn teruggegaan naar de jaren ‘80 toen wij als Spartanen veel spontaner en luidruchtiger tekeer gingen als er wat te vieren viel en jij daarbij altijd de onbetwiste gangmaker was. Het toneel was doorgaans een heel stuk kleiner, zijnde de legendarische Ridderzaal, maar je enthousiasme immer stadionvullend, zeker na de inname van de nodige cola-tics. Herinner je je eigen vaste ritueel nog? Eerst even het verzamelde journaille de les lezen, dan bij het bestuur melden dat de pers het roerend met je eens was en vervolgens die dubbele overwinning kracht bijzetten met een dolle vreugdedans, liefst met Lydia van kantoor. Je eigen Fernanda keek slechts toe: zij moest je, als je eindelijk het licht had uitgedaan, nog naar huis rijden.

Meerdere keren heb je mij als onbezoldigd huisjournalist, fel en met priemende wijsvinger, terecht gewezen. Hoe haalde ik het in mijn hoofd je in negatieve zin te vergelijken met Wim Jansen. Wie kon er immers wel tippen aan diens loopvermogen? Zag ik dan niet in dat jij hem klopte qua balvastheid en leiding geven? Eenmaal moest je wel inbinden, weet je nog? Nadat Vrije Volk-collega Leo Verheul had opgetekend dat je het helemaal gehad had met de hoge Kasteelheren, die je inbreng niet op waarde schatten maar je ook geen positieverbetering elders gunden. Penningmeester Floor Bouwer riep ons praatgroepje op het matje. Gelukkig dat Leo escalatie kon voorkomen door minstens de helft van ‘het misverstand’ op zich te nemen. Je veelbetekenende, dankbare knik zijn we nooit vergeten!

Of je aanvaringen met trainer Barry Hughes, die gek werd van je tactische verhandelingen vooraf. Je nabesprekingen met je medespelers die je maar moesten laten uitpraten, soms wel een uur lang. Maar beslist ook je bijna vaderlijke zorgzaamheid voor je ploeggenoten. Je liep voorop in de polonaise en had daarnaast als eerste een luisterend oor als iemand problemen had. Top dus, net als je blik verder naar buiten. Zo stond je meteen klaar toen mijn Yvonne je vroeg voor een interview in de schoolkrant. De opening van de uitverkoren vragensteller Maurice was niet mals: „Hoe kan iemand met zo’n (toen nog platgeslagen) neus aanvoerder van Sparta zijn?” Allicht dat je sindsdien extra op je hoede bent bij persontmoetingen!

Alles wees erop dat je na acht Kasteeljaren binnen de lijnen, voor altijd bij ons zou blijven. De werkelijkheid nam een andere wending die je als trainer elders ongelooflijk veel succes heeft gebracht, maar nog niet alles, denken we hier op Spangen. Ergens in je sportieve hart moet nog iets knagen, met name: bij Sparta moet ik nog een keer terugkomen voor mijn allerlaatste kunstje. Nog alle tijd, hoor, maar laat eerst weer van je horen, oké?

Roodwitte groet , Louis Du Moulin