Waarom we nooit met Facebook moeten stoppen

De laatste tijd hoor ik nogal wat mensen zeggen dat we van social media af moeten: het zijn niets meer dan imagofabrieken, even onbetrouwbaar en leeg als de persvoorlichtingsdienst van Kim Jong-un. Tot vorige week overwoog ook ik om mijn Facebookaccount te laten inslapen, maar toen werd mijn beste vriendin moeder en herzag ik mijn plan.

Dat zat namelijk zo: toen ze bekend maakte dat ze drachtig was, stond haar hele omgeving op haar kop. Deels uit blijdschap maar vooral uit bezorgdheid. Haar vriend, met wie ze op het moment van schrijven al zo’n tien jaar samen was, is het type man dat elke week rozen meebrengt en haar regelmatig verrast met een romantisch weekendje weg. Hij is degene die kookt en de financiën doet. Hij aanbidt haar, en zij hem. Het enige probleem is dat hij niet kan schoonmaken. Als hij een week alleen thuis is geweest, groeit er schimmel op de schimmel. Alles wat in een vuilniszak hoort, ligt op de vloer. De sierplanten en goudvissen verkeren in een verregaande staat van ontbinding.

Mijn vriendin deed uit lieverlede in haar eentje maar het huishouden. Maar iedereen weet dat na het werpen van een jong, je schoonmaakdrang vertienvoudigt. Tel daarbij op dat je na een bevalling een wrak bent, en we vreesden dat mijn vriendin zou bezwijken. We hielden dan ook ons hart vast toen we afgelopen week op kraambezoek gingen. Maar tot onze verbazing was het hele huis brandschoon.

„Maar-maar-maar je had toch een totaalruptuur?” zei haar buurvrouw geschokt.

„Bas heeft schoongemaakt”, zei mijn vriendin triomfantelijk (wij met stomheid geslagen). Op dat moment kwam haar geliefde binnen, en nam hij met zo’n hygiënisch doekje de salontafel af. Toen hij de kamer weer uit liep, vroegen we onze vriendin of hij een hersenschudding had. Ze boog zich samenzweerderig voorover.

„Toen ik uit het ziekenhuis kwam, was de wc een bende: remsporten, schaamhaar op de rand, gele plekjes op de tegeltjes. Bas vond dat het best kon. Ik was te zwak om überhaupt het woord ‘wc-eend’ uit te kunnen spreken en nam uit pure wanhoop een foto van de plee. Ik dreigde deze op Facebook te posten met de mededeling dat Bas weigert zijn pas bevallen geliefde te helpen. Sindsdien is het huis brandschoon.”

We barstten los in luid applaus. Het leerde mij de waarde kennen van social media. Doordat we op Facebook willen doen alsof we goede mensen zijn, wórden we ook goede mensen! Heal the world, tag je omgeving. Mijn vriendin lachte. „Digitale hygiëne heeft eindelijk een nieuwe dimensie gekregen. En die ruikt naar Zwitsal en eucalyptus.”