Winst

Schrijfster Franca Treur houdt van schrappen. Resultaat: de reeks ultrakorte verhalen ‘X & Y’ over relaties.

Illustratie Olivia Ettema

Herman zou gelukkig zijn als hij de vrouw die voor dood op de stoep lag nog eens in de ogen mocht kijken. Hij had zijn kaartje in haar broekzak moeten stoppen toen ze weer begon te ademen, snel, voordat ze haar in de ambulance schoven. Hoe had hij kunnen weten dat ze in het ziekenhuis geen informatie geven?

Ze had kort dik haar, geverfd misschien wel. Hij herinnert zich geen grijs, maar ook niet echt een kleur. Ze had in elk geval een bloemig luchtje op.

Het gaat hem niet om die haren of om het luchtje. Wie ooit iemands leven heeft gered, snapt dat. Het is met niets te vergelijken. Het is tijdelijk het werk overnemen van God.

Smalle polsen had ze, en volle armen. Haar gezicht herinnert hij zich niet, maar haar lippen hadden stevig aangevoeld. Is het te veel gevraagd om nog een keer zijn hand op haar onderarm te mogen leggen, te horen dat het goed is? Hij krijgt slaappillen van zijn huisarts, maar ze helpen niet. Wat een rust als hij op straat niet meer zou hoeven zoeken naar haar postuur.

In zijn jaszak zitten nu visitekaartjes. Zijn oude leven staat erop, hij is met pensioen. Iedere vrouw van rond de vijftig, zestig kijkt hij aan. Hij mag er nog zijn, want ze kijken allemaal belangstellend terug.

Laatst kon hij zomaar mee met een vrouw uit Diemen. Hij deed het, want zijn vriendin is niet genoeg met hem begaan. Ze zoekt de poëzie, niet de emotie. Tegenwoordig pent ze zelfs onder het eten in een Moleskine-boekje. Met gestifte lippen gaat ze naar avonden waar gedichten worden opgezegd. Hij is een paar keer met haar mee geweest. Men luistert naar het wezen van de dingen en joelt de favorieten naar de winst.

De vrouw uit Diemen heeft nog nooit in welk ziekenhuis dan ook gelegen. Ze biedt hem haar gezonde pappige armen, lekkere gebakken dingen, en verder de gezelligheid die hij kent van vroeger, toen ze nog een kantinejuffrouw hadden op kantoor.

Herman heeft nu twee leuke vrouwen die hem schattebout noemen. Met de een kan hij ergens aankomen, bij de ander kan hij met zijn hele hebben en houwen terecht. Al bij al is dat dus meer dan vroeger. Maar wie hem tegenwoordig door de stad ziet gaan, denkt ongetwijfeld: ach, die man daar is iets kwijt.