Uitdagingen voor een christelijke talkshow

Hoe verpak je de orthodox-christelijke visie in een talkshow, als acht op de tien Nederlanders zich niet meer door religieuze opvattingen laten leiden?

Tijs van den Brink presenteerde dinsdagavond de tweede aflevering van christelijke talkshow De tafel van Tijs. Foto EO

De eerste uitzending van het „christelijke opinieprogramma” De Tafel van Tijs (EO) vond vorige week plaats op de avond na de aanslagen in Brussel. Dat was dus een nogal atypische aflevering, omdat die niet erg verschilde van wat er elders zoal over beweerd werd.

Maar dinsdagavond konden we zien wat de formule werkelijk behelst. Tijs van den Brink, die waarschijnlijk niet snel meer een duo met Andries Knevel zal vormen, ontvangt wekelijks aan zijn langwerpige tafel twee christelijke panelleden en een seculiere gast uit de actualiteit. In aflevering twee was dat het Utrechtse gemeenteraadslid Selma Bas (D66), die het standpunt verdedigde dat een grote stad beter raamprostitutie kan toestaan dan door een verbod wildgroei te faciliteren.

Foto EO

‘In De tafel van Tijs is enige overdaad te bespeuren in het willen nalaten van een evangelisch geurspoor.’ Foto EO

De presentator vond dat betaalde seks een verouderd fenomeen was, maar zijn levensbeschouwelijke bondgenoten, ondernemer Martine van Veelen en de katholieke theoloog Frank Bosman, bleken eveneens te neigen naar een pragmatisch standpunt.

Orthodox-christelijke visie

De netmanager van NPO2 had zich voorgenomen het aantal debatprogramma’s ernstig terug te schroeven, maar zag kennelijk wel iets in de wens van de Evangelische Omroep om datgene te doen waartoe zij op aarde is: het laten horen van een orthodox-christelijke visie. Het probleem is dan altijd hoe je die verpakt, als acht op de tien Nederlanders zich niet meer door religieuze opvattingen laten leiden. De aanwezigheid van een tweekoppig hammondjazzcombo die het einde van een item aankondigt door vast te gaan spelen, lijkt me geen adequate manier om meer kijkers te trekken. Het enthousiasme en volume van de twee anonieme muzikanten zijn imposant, maar het is de sufste muziek die ik in tijden gehoord heb.

Ook is er enige overdaad te bespeuren in het willen nalaten van een evangelisch geurspoor. Zo werd de vraag opgeworpen of we Bart van U., die terecht staat voor de moord op Els Borst, moeten zien als een christelijk geïnspireerde moordenaar. Het lijkt me eerder iets om niet te veel over te zeggen, als je tegenstander bent van het euthanasiebeleid van Borst, maar Bosman vond het wel een goede omschrijving. Kennelijk hebben ook christenen recht op hun eigen moordlustige gekken. God zou Van U. op zijn zevende hebben opgedragen om de verantwoordelijke voor liberalisering van de euthanasie te doden. Maar het lijkt een reconstructie achteraf, want in 1983 was dat beleid er nog helemaal niet en Borst nog lang geen politicus.

Foto EO

In de documentaire Breng de Joden Thuis deelt een een Belgische evangelist voedselpakketten in Oekraïne uit aan Joden. Foto EO

Het wordt een uitdaging voor De Tafel van Tijs om alleen al de gedachtewereld van de Veluwe aan de rest van het land uit te leggen. Zo keek ik met verbazing en ongeloof naar de documentaire Breng de Joden Thuis (EO), waarin een Belgische evangelist voedselpakketten in Oekraïne uitdeelt aan Joden, met het doel ze zo snel mogelijk naar Israël te krijgen. Want de Eindtijd is begonnen, en alleen als de diaspora is beëindigd, kan de Messias voor de tweede keer naar de aarde komen. Nog deze generatie zal dat meemaken, predikt dominee Glashouwer in Ede. Ik had geen idee.

    • Hans Beerekamp