Column

Extra waakzaamheid

Na de aanslagen in Brussel kondigden ze ook in Arnhem ‘extra waakzaamheid’ af. In de genomen voorzorgsmaatregelen zag ik het gespleten karakter van de inwoners van mijn geboortestad terug. Het leven ondergaan met een basishouding van ‘wij stellen toch niets voor’ en ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’, maar het tegelijkertijd volkomen logisch vinden dat je als Arnhem de volgende bent in het rijtje Londen-Madrid-Parijs-Brussel.

Vooral het wereldwijd geprezen nieuwe station met het lekkende dak werd extra bewaakt. Voor de ingang van de Bruna en de Coffeecompany stonden opeens politieagenten met mitrailleurs die, daar twijfelde ik geen moment aan, ook daadwerkelijk zouden gaan schieten bij de minste provocatie.

Als het waar was dat terroristen het liefste op drukke plekken ontploffen, leek Arnhem mij juist een van de veiligste plekken om te zijn. Het nieuwe station bijvoorbeeld was verhoudingsgewijs zo veel te groot voor de stad dat het onmogelijk was om er in een massa te verdwijnen.

Er was geen massa, maar er was wel extra waakzaamheid en de vraag was niet of, maar wanneer dat voor overlast ging zorgen.

Op Witte Donderdag was ik onderweg naar Arnhem, toen we bij station Ede-Wageningen de trein werden uitgedreven door panikerende ordebewakers.

„Iedereen eruit, nu!”

Uitleg werd niet gegeven, behalve dan dat er in en rond station Arnhem extra waakzaamheid van kracht was. Daar stonden we dan, op een parkeerterrein van het verder totaal niet waakzame station Ede-Wageningen.

De Arnhemmers onder ons stelden de andere gestrande reizigers gerust. Nee, er zou geen bom gaan ontploffen in Arnhem. We legden uit dat dit normaal was bij extra waakzaamheid. Dat de verhouding tussen gewone mensen en waakzaamheid in Arnhem bij extra waakzaamheid uit balans was en dat de kans er dan extra groot was dat er iets gevonden zou worden dat maatregelen rechtvaardigde die paniek moesten voorkomen. In dit geval werd het vrijwel lege station ontruimd vanwege twee ‘koffers met kleren’.

We hadden het zouter gegeten, er was daar in tijden van extra waakzaamheid ook al eens ontruimd vanwege rookontwikkeling bij een rookpaal op een van de perrons, een niet werkend brandalarm dat dus niet kon afgaan, en een keer om ‘onduidelijke redenen’.

Met een paar uur vertraging bereikten we alsnog het zwaarbewaakte station Arnhem. Het stond er nog. De bewaking was nog wat opgeschroefd, een standaard maatregel na een ontruiming in tijden van extra waakzaamheid. Ik wist niet hoe veilig ik me moest voelen.