Handige aap is prikfruit te slim af

Illustratie Irene Goede

Fruit uit de fruitschaal kun je zo opeten. In een appel kun je gewoon je tanden zetten. De banaan knak je zonder moeite open. En ook het mandarijntje heb je in een wip gepeld. Fruitschaalfruit is makkelijk fruit.

Maar er bestaan vruchten die je niet zomaar kan opeten. De ananas bijvoorbeeld. Ananassen hebben scherpe stekels en harde schubben. Van binnen zijn ze misschien zacht en zoet, maar van buiten zijn het nare prikkers.

Veel wilde vruchten zijn prikvruchten. Zoals het rode fruit van de vijgcactus. Op de schil van deze vruchten groeien dezelfde stekels als op de cactus zelf. En alsof dat nog niet genoeg, is de vrucht ook nog eens bezaaid met korte haartjes. Dat zijn net naaldjes. Als je ze aanraakt, breken ze af en boren ze zich in je huid en lippen.

Voor java-apen met trek is dat een probleem. Ze vinden cactusfruit lekker. Maar hoe komen ze nu bij dat lekkere binnenste, zonder geprikt te worden?

Gelukkig zijn java-apen slimme apen. Biologen hebben bijvoorbeeld gezien dat deze apen schelpen en slakkenhuizen kunnen kraken met zware stenen.

En nu weten onderzoekers hoe de java-aap cactusvruchten eet. Ze hebben het gezien bij apen die op een eiland leven.

Hoe doen ze het dan?

Heel voorzichtig.

De apen plukken het cactusfruit bijvoorbeeld bij de basis, waar geen stekels of naaldjes zitten.

Daarna rollen en wrijven ze het fruit over het strand of over stenen. Hierdoor laten de kleine prikhaartjes los. Soms wasten de apen het fruit even in zee. De prikhaartjes spoelden dan gelijk weg. De grote stekels laten de apen zitten. Daar kunnen ze wel omheen eten.

Als de vrucht geen prikharen meer heeft, gaan de apen met hun tanden schillen. Of ze proppen de hele vrucht in hun mond. Een vruchtenlolly.