Pretparkfestivals

Muziekcritici van The New York Times gaan niet meer naar het Amerikaanse festival Coachella. Daar valt namelijk niks nieuws te ontdekken, schreven ze deze week. Elk jaar druppelen in januari de eerste namen binnen voor het twee weekenden durende festival dat eind april het Amerikaanse festivalseizoen aftrapt. De muziekcritici speuren zich suf naar nieuwe artiesten of Spotify-parels die al een tijdje in hun lijstjes liggen te gisten, maar van wie ze verwachten dat de maker dit jaar eindelijk zijn grote doorbraak beleeft.

Ze vinden ze niet. De tijd dat festivals werden bedacht door een stel artistieke hippies met idealen en vliegen in hun baard is voorbij. Op Coachella kan je Madonna en Drake zien zoenen, gratis naar een door een automerk gesponsorde beautysalon om je nagels te laten verven of een bikini kopen van de speciale Coachella-festivallijn. Coachella is een pretpark dat draait op marketing.

Ook in Nederland worden festivals steeds meer een eenheidsworst, vooral waar het dance betreft. Grote festivals spelen op safe, line-ups gaan steeds meer op elkaar lijken. Er is een rijtje gedoodverfde headliners (Tale of Us, Âme, Maceo Plex) die de Big Mac zijn in het festivalmenu – altijd favoriet. Ze staan alle drie op DGTL, dat aankomend weekend het Nederlandse festivalseizoen opent op de NDSM-werf in Amsterdam. Dat komt niet alleen omdat sponsoren zich ervan willen verzekeren dat er genoeg man komt kennismaken met de laatste smaak Corona of Smirnoff, maar ook omdat dit nou eenmaal de namen zijn die de gemiddeld geïnteresseerde bezoeker wil zien, zo benadrukte HKU-festivalonderzoeker Harry van Vliet deze week tijdens een panel over festivalbeleving.

En dat lijken de voorlopers, vinylfetisjisten en critici wel eens te vergeten. Grote festivals zijn als de Top 40: bedoeld voor een breed publiek. Groot betekent overigens niet per se licht verteerbare massa-snacks. Neem Dekmantel-festival. Als eerste dancefestival zorgde het voor een enorme bandbreedte aan opkomende en gevestigde namen uit de underground. Er staan bijna 120 artiesten op de line-up, maar het houdt ook de puristen bij de les. Er is simpelweg steeds duidelijker een onderscheid tussen ontdekkingsfestivals (Rewire, Dekmantel, Incubate, Sonic Acts, Le Guess Who?) en festivals met een McDonaldsmenu.

Moeten we over die laatste willen schrijven? Ja, maar selectief. Er staan wel degelijk spannende namen op de line up bij DGTL. Neem Haeken, het geheime techno-alias waarmee de Sluwe Vos dit weekend voor het eerst de diepte in gaat op DGTL. En als je bent uitgeschreven over Tale of Us, dan kijk je toch naar nieuwe namen als Woo York? Of neem Mattheis die spirituele diepe dansmuziek die je meesleurt als een golf. De grote festivals overslaan is een beetje een makkelijke keuze. Critici kijken gewoon niet altijd goed.