Her NPO 3, 22.25-0.30u.

(Spike Jonze, 2013). De meeste scififilms laten een toekomst zien waarin technologie de overhand heeft en de mens het onderspit delft. Deze films hebben een simpele boodschap: wantrouw techniek. In Her gebeurt het tegenovergestelde en dat is verfrissend. Als de in scheiding liggende Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) een nieuw besturingssysteem neemt, kiest hij voor de variant met een vrouwenstem (Scarlett Johansson). Zij noemt zichzelf Samantha en is een zelflerend systeem. Al snel hebben Theodore en Samantha intieme gesprekken en ontwikkelt zich iets moois tussen de twee. Hun verhouding lijkt verdacht veel op een gewone relatie, inclusief jaloezie en gekibbel. In Her is het niet gek dat iemand een innige band krijgt met zijn besturingssysteem. Het is zelfs niet meer dan logisch. Doordat Theodore van alles op Samantha projecteert en zijn emoties met haar deelt, komt hij langzaam over zijn scheiding heen. Ook al deelt hij zijn gevoelens met een kunstmatige intelligentie, Theodores angsten en verlangens zijn er niet minder om. Via zijn computer leert hij zelfs weer (meer) mens te zijn.