Er is een nieuwe versie van Baroness opgestaan

Heavy metal kent inmiddels zoveel subgenres dat elke band zijn eigen benaming zou kunnen verzinnen. Hoewel de Amerikaanse groep Baroness tot de sludge metal wordt gerekend, als in modderige hardrock naar het model van The Melvins, zou hippiemetal een veel beter etiket voor ze zijn.

Hun muziek heeft iets melancholisch. Je kunt er lang niet altijd op headbangen en de hoesontwerpen van zanger John Baizley zijn psychedelisch en sexy, met tekeningen van naakte hippiemeisjes in een Alphonse Mucha-achtige setting.

Herboren na een ernstig ongeluk met de tourbus in 2012 maakt Baroness muziek die de progressieve grilligheid van hun eerdere werk is ontgroeid. Het vierde album Purple bevat stevig beukende nummers met gevoelige intro’s, die na een kort arpeggio op toetsen of gitaar meestal losbarsten in betonnen powerakkoorden. In de zang onderscheidt Baroness zich het meest: leadzanger Baizley heeft een nasaal timbre dat in combinatie met de heldere tweede stem van gitarist Pete Adams een fraaie melancholieke laag over hun keiharde muziek legt.

Baroness moest haar optreden dinsdag in de Brusselse concertzaal Ancienne Belgique afzeggen door de aanslagen, maar liet zich door terrorismedreiging niet uit het veld slaan. Nog diezelfde avond gaven ze een vervangend concert in Sittard. In Utrecht werden veel nieuwe nummers gespeeld, met ‘Shock Me’ en ‘If I Have To Wake Up’ als indringende echo’s van de turbulentie die de band in de afgelopen vier jaar doormaakte.

„Kill the lights, there’s something wrong with today” zong Baizley als was het een verwijzing naar Brussel. Gitarist Adams liet zijn snaren ratelen als mitrailleurvuur in ‘The Gnashing’. Knarsetandend moest de harde kern van het publiek aanzien dat er een nieuwe versie van Baroness is opgestaan die onnodige franje achterwege laat. Behalve in ‘Desperation Burns’, dat het zoete gitaarintro niet nodig had om de show te stelen met donderend geraas.