Klopjacht naar Wi-Fi in Havana

Door onze correspondent Nina Jurna

Havana. Het is drie uur ‘s nachts en door een pikdonker Havana loop ik richting de 23ste straat. Druilerige regen, donkere straten, een groepje mensen bij een onverlichte bushalte wachtend op het eerste transport. Wat doe ik hier in godsnaam? In het holst van de nacht in een wildvreemde stad, bepakt met laptop, iPad en twee telefoons, naarstig op zoek naar een internetverbinding om zo snel mogelijk mijn artikel te mailen. Niets is heiliger in de journalistiek dan een deadline halen. Mijn mobiel rinkelt. De tijd dringt, wanneer komt mijn stuk? Haastig stap ik verder door de miezerige nacht. Een oude Amerikaanse bak met zwakke koplampen tuft voorbij en toetert.

Voor mijn vertrek naar Cuba om het historische bezoek van de Amerikaanse president Barack Obama te verslaan, had ik het nog zorgvuldig uitgezocht. De plekken waar je in het overwegend internet-loze Havana wél online kon komen. Een jaar geleden was in het communistische land waar de staat internet ziet als een oncontroleerbare vijand, uiteindelijk toch het eerste publieke Wi-Fi punt geopend. Immers, ook internet hoort bij het proces van verandering dat Cuba al een tijd doormaakte. Al was het alleen maar vanwege de 4 miljoen buitenlandse toeristen.

De VS, zo had Obama verkondigd nadat eind 2014 de verbetering van de onderlinge betrekkingen werd aangekondigd, wilde maar al te graag een rol spelen in deze Cubaanse communicatierevolutie. In korte tijd kwamen er nu tientallen Wi-Fi punten in Havana bij; op pleinen, in parken en grote doorgaande straten, en had een kleine 5 procent van de bewoners zelfs internet thuis. En de 23ste straat, zo liet ik me vertellen, was het walhalla van de openbare Wi-Fi: hier was de beste verbinding.

Maar wat ik nu, op de randje van de deadline, ook probeer, het lukt niet online te komen. Soms is er even kort verbinding, dan valt het weer uit. Ik zie wat mensen die zich net als ik op dit tijdstip, met hun mobiele telefoons alsmaar verplaatsen over straat op zoek naar een betere verbinding. Juist nu, bij dit historische bezoek werkt internet slechter dan ooit. Dat komt doordat het nabij gelegen hotel Havana Libre, waar een imposant perscentrum is ingericht, ongeveer alle beschikbare capaciteit uit de omgeving naar zich toe zuigt. En dus is dankzij het bezoek van dé grote voorstander van een toegankelijk internet voor Cuba, de verbinding voor de Cubanen juist slechter dan ooit.

Zenuwachtig zoek ik naar een oplossing, ik móet nu mijn stuk versturen. Bij hotel Havana Libre word ik onmiddellijk staande gehouden door een norse bewaker. Geen badge geen toegang. Morgenochtend kan ik me pas aanmelden. Zwervend door de zwak verlichte 23ste straat zie ik in de verte een groepje jongeren bij elkaar staan met mobieltjes. Ik ren er heen. Het is inmiddels harder gaan regenen maar ze schuilen dicht bijéén zodat de telefoons niet worden. Dit is kennelijk, aan deze kilometers lange doorgaande weg, het punt waar je moet zijn.

Ik leg mijn noodsituatie uit. Onmiddellijk stoppen ze hun telefoons weg om te helpen. Een meisje bukt, zodat ik haar rug als tafeltje voor mijn laptop kan gebruiken. Een ander helpt met het invoeren van de speciale Wi-Fi kaart en toetst behendig de code in. De rest staat dicht om ons heen om de regen buiten te houden. Mijn artikel zoeft de mailbox uit. Opluchting, gejuich. Gelukkig duurt het bezoek van Obama niet lang, zodat de Cubanen weer ‘normaal’ online kunnen.