De onbedoelde gevolgen van een vredesoperatie

Aan Krigen, de derde speelfilm van regisseur Tobias Lindholm, kun je niet meteen aflezen dat Lindholm ook een succesvolle carrière heeft als scenarist voor andere filmmakers. Dat is bedoeld als een compliment. Niets aan Krigen komt geconstrueerd over: de dialogen zijn kaal, het verhaal ontrolt zich bijna vanzelfsprekend. Uit de film valt ook niet meteen een evidente moraal te destilleren. Lindholm beroept zich er terecht op dat hij werkt in de traditie en de geest van Dogme 95: de filmmakers die per manifest afkondigden met hun films de werkelijkheid zo dicht mogelijk te zullen benaderen en zoveel mogelijk af te zien van kunstgrepen in hun films, ook al houdt Lindholm zich misschien niet aan de letter van die voorschriften.

In Krigen schetst hij zo indringend de dilemma’s en onbedoelde gevolgen van een hedendaagse vredesoperatie in een oorlogsgebied zoals Afghanistan. Als er iets vreselijk misgaat tijdens een gevechtshandeling, moet de commandant, gespeeld door Pilou Asbæk, zich verantwoorden voor een Deense rechter.

Oorlogsfilms zijn nogal eens onbedoeld romantiserend, ook als ze eigenlijk een tegenovergestelde boodschap willen uitdragen. Oorlog is nu eenmaal spannend en al snel nogal fotogeniek.

Maar Lindholm trapt met Krigen niet in die valstrik. Zelden is moderne oorlogsvoering zo grondig, overtuigend en ontdaan van iedere vorm van opsmuk of glamour in beeld gebracht.