SNS-verdachte Buck Groenhof: Ik heb me door emoties laten leiden

Beide hoofdverdachten van fraude bij SNS Reaal spraken maandag in het proces tegen negen ex-bankiers.

Het staat wel vast dat vijftien voormalige managers van SNS Reaal elkaar factureerden en betaalden zonder dat de bank ervan op de hoogte was. Opsporingsdienst FIOD deed er drie jaar lang onderzoek naar. Bovendien, de verdachten ontkenden niet eens, sommigen vonden het de gewoonste zaak van de wereld. De rechtszaak tegen negen van hen die maandag van start ging, draait daarom vooral om de vraag: werd de bank hierdoor benadeeld?

Neem Hans A., een ervaren bankmanager. Het Openbaar Ministerie heeft met hem geschikt, maar zijn facturen en tarieven kwamen in de rechtbank uitgebreid aan de orde. A. kwam bij vastgoedbank SNS Property Finance terecht via zijn goede kennis en toenmalig directeur Buck Groenhof. Hij kreeg een contract voor 275 euro per uur. Een tarief waar hij naar eigen zeggen tevreden mee was.

Toch kreeg hij al snel meer. In een periode dat de bank steeds afhankelijker werd van de vele ingehuurde managers, besloot de directie hen stevig aan zich te binden. Groenhof moest die opdracht uitvoeren, zei hij tegen de rechter. Hij bood zijn goede, zakelijke kennis voortaan 325 euro per uur. A. werd een keyplayer, zoals dat heet. En zijn contract werd verlengd.

Afspraak tussen volwassenen

Maar met dit goede nieuws kreeg A. ook te horen dat het Groenhof een goed idee leek als die 50 euro per uur extra voortaan naar hém zou gaan. Groenhof kreeg als enige geen hoger uurtarief van de bank en moest ook al een belangrijk deel van zijn tarief afdragen aan adviesbureau Boer & Croon dat hém weer aan deze baan had geholpen.

„Ik was zeer teleurgesteld en heb me door emoties laten leiden”, liet Groenhof de rechter weten.

A. stemde in met het voorstel van zijn directeur, naar eigen zeggen met veel aarzeling. Hij zou bang zijn geweest zijn baan te verliezen, verklaarde hij. Groenhof gelooft dat niet. Hij heeft de bank ook niets over de afspraak verteld. Het was een afspraak tussen twee volwassen mannen die met hun inkomen mochten doen wat ze wilden. De bank had daar niets mee te maken.

Daar liet de rechter het niet bij zitten. Ze vatte samen: dus hij, Groenhof, kreeg opdracht van de bank om managers met een tariefsverhoging aan het bedrijf te binden. Maar die verhoging ging naar de verdachte zelf. En dus kreeg A. helemaal geen hoger tarief. „Voerde u de opdracht van de directie dan wel uit?”, vroeg de rechter scherp.

Groenhof redeneerde dat A. al tevreden was. En hij mocht langer blijven. Bovendien had de bank die tariefsverhoging A. hoe dan ook betaald. Achteraf denkt Groenhof dat hij de afspraak misschien toch aan zijn werkgever had moeten melden. En dat de omschrijving op de facturen nauwkeuriger had kunnen zijn. In plaats van ‘advieswerk’ had er bijvoorbeeld ‘nivelleringsfee’ kunnen staan.

2,3 miljoen aan vergoedingen

Ook anderen betaalden aan Groenhof, en aan zijn vriend en mede hoofdverdachte Pieter G. De twee wonen in Hilversum en wandelen graag met de hond, zo leerden ze elkaar kennen. Ze ontvingen, afhankelijk van het moment waarop ze verklaarden en andere omstandigheden, een aanbrengfee, een retourprovisie, een kickback, of een commissie van de managers die ze binnenhaalden en aan wie ze soms leiding gaven. De ene keer waren de vergoedingen gerelateerd aan het aantal gewerkte uren bij de vastgoedbank, soms ging het om schulden die nog verrekend moesten worden. In totaal ontvingen de twee volgens het OM zo 2,3 miljoen euro van dertien managers, waarbij G. weer op zijn beurt aan Groenhof betaalde.

Tussen de twee hoofdverdachten in pak zat gisteren Groenhofs secretaresse, Angelique S., in een bruine trui en met een roze sjaal met slierten om. Zij deed een hbo-opleiding en werkte bij de Rabobank. Ze stelde al zijn facturen op en hield er in Excel een overzicht van bij. Ook zij droeg uiteindelijk van haar uurtarief van 187,50 zo’n 50 euro aan haar baas af, voor advies en coaching, vermeldden de facturen. Een groot bedrag, vond de rechter. „Achteraf, als je het optelt wel ja”, zei ze bedeesd. U had ook nee kunnen zeggen, stelde de rechter. Het antwoord was nauwelijks te verstaan.