Revival van de Trainspotting muziek

Iggy Pop Foto Caroline Records

Toeval bestaat niet. Iggy Pop, Underworld en Primal Scream, dé drie contribuanten aan de soundtrack van de film Trainspotting (1996), brengen deze week elk een nieuw album uit. Allen gaven gehoor aan de kreet ‘choose life’ die in de heroïneroes van Trainspotting ironisch leek, maar hen tot de artistieke overlevenden maakt van een voorbij poptijdperk.

Iggy Pop grijpt het meest terug op zijn eerdere werk. Weliswaar gaat de 68-jarige peetvader van de punk nieuwe samenwerkingen aan met Josh Homme (Queens Of The Stones Age), Dean Fertita (ook QOTSA) en Matt Helders (Arctic Monkeys), maar Post Pop Depression is bedoeld als vervolg op het legendarische Lust For Life (1977) dat hij in Berlijn maakte met David Bowie. Het nummer German Days is daar een echo van, met als vreemd element de bonkige stonerrock die duidelijk uit Homme’s koker komt. De galmende machozang van Break Into Your Heart verwijst direct naar de Berlijnse periode en Sunday kan bij de komende concerten naadloos overgaan in het oude Neighborhood Threat. De inzet van marimba, dameskoor en een uit het niets opduikend walsorkest trekken Iggy Pop uit zijn context van rauwe gitaren en beukende drums, met het dissonante Vulture als ongemakkelijk horrorintermezzo. Waar het dit kundige album aan ontbreekt is de magie van een organisch samenhangend meesterwerk dat Lust For Life in de schaduw kan stellen.

Underworld onderhoudt een band met Trainspotting-regisseur Danny Boyle. Met hun negende album Barbara Barbara, We Face A Shiny Future wentelen ze zich niet in oude glorie. De knip- en plaktekst van openingsnummer I Exhale met een atypische (Kraut)rockbegeleiding doet nog denken aan hun Trainspotting-bijdrage Born Slippy, maar daarna zoeken ze een bredere horizon. De oosters getinte chilloutmuziek van Santiago Cuatro en het subtiele Motorhome brengen Underworld in rustiger vaarwater dan ooit. De elektronische mantra’s Low Burn, Ova Nova en Nylon Strung herinneren met aan hun achtergrond in de ravecultuur.

Primal Scream, dat met een hooliganachtige levensstijl het meest leek op de hoofdrolspelers uit Trainspotting, heeft na de dood van gitarist Robert ‘Throb’ Young het rockelement bijna helemaal laten varen voor een metamorfose naar popgroep. Het toegankelijke Chaosmosis is niet zo chaotisch als de titel doet vermoeden, maar brengt kleurrijke discopop die werd ingeluid met de single Where the Light Gets In met zangeres/actrice Sky Ferreira. Ook gastzangeressen Haim en Rachel Zeffira brengen een vriendelijker en luchtiger element in Primal Screams muziek. Zelfs wanneer Bobby Gillespie in (Feeling Like A) Demon Again de duisternis zoekt, klinkt hij als de herboren rocker die het licht aan het eind van de tunnel heeft gevonden.