Haantjesgedrag, daar is weinig knaps aan

De nieuwe lente komt met een realistisch geluid: opgewonden mannetjes. Bij allerlei dieren – van mensen met openbare ruzies tot scheldende ganzen en druistige hoefdieren – gaan de mannetjes eerder in gevecht. Als vrouwelijke soortgenoten toekijken, sloven ze zich nog een stukje harder uit. Ze schitteren graag voor de bühne.

Voor die publieksgevoeligheid was altijd wetenschappelijke waardering. Er spreekt bewustzijn uit van de sociale omgeving en het kunnen nastreven van effectbejag. Daar moeten wel grootse vaardigheden voor nodig zijn die je niet zomaar bij elk dier aantreft.

Of ligt het toch simpeler? Drie vrouwelijk Canadese biologen hebben nu publieksbespeling bekeken bij de Jamaicaanse veldkrekel. Dat is niet bepaald een dier dat uitblinkt in sociale vaardigheden. Toch speelt die precies hetzelfde klaar. De mannetjes kunnen beoordelen of er vrouwelijke facetogen op hen gericht zijn. En in dat geval: hoe meer daarvan, des te langer, feller en harder ze elkaar bestrijden. Zonder vrouwelijk publiek laten ze conflictjes vaak lopen. (Behavioural Processes, maart)

Dus tot in de laagste gelederen van het dierenrijk bestaat haantjesgedrag. Jammer voor mannen, er is weinig knaps aan. Wel is ook weer eens bewezen: overdreven agressie is de schuld van vrouwen.