Ode aan een gewoon, stil leven

‘Scheldwacht’ is een eigenzinnige stuk. Maar alle uitleg haalt de spanning uit de voorstelling,

Het is nu alvast het saaiste personage van het seizoen: Helga Maria Baumgarten. Schrijfster en actrice Esther Scheldwacht, die eerder indruk maakte met haar monoloog The Sunshine Show, wijdt een nieuwe monoloog aan een verpleegster die nauwelijks praat en haar vrije uren eenzaam voor de televisie slijt.

Uitgebreid neemt ze de tijd om haar antiheldin te introduceren. In afzichtelijke witte jas herhaalt ze langzaam een aantal van haar gezapige avondrituelen. Soms kijken we als publiek minutenlang naar niet meer dan een slapende vrouw.

Esther ScheldwachtFoto Martijn Beekman / RO Theater

Toch zijn het de allermooiste momenten uit de voorstelling. De toewijding waarmee Helga alleen al een appeltje schilt, vormt een prachtige ode aan het gewone, stille leven.

Jammer dat Scheldwacht daarna meteen alles moet uitleggen, in schizofrene gesprekken tussen personage, speler en schrijver.

Helga blijkt dan vooral een vehikel om veel over zichzelf te vertellen. Scheldwacht deelt, zegt ze, haar introversie en nederigheid. Daarbij legt ze een link met haar Indische afkomst. Alleen op het toneel durft de actrice te zijn wie ze „werkelijk” is.

Het is zo een uiterst persoonlijke getuigenis, die Scheldwacht in een eigenzinnige vorm giet. Maar alle uitleg haalt de spanning uit de voorstelling, die gaandeweg rommeliger wordt en ontspoort. Soms wordt het zo raar en ontregeld dat het een bewuste keuze geweest moet zijn. Het resultaat is weliswaar origineel en stoer, maar ook erg onevenwichtig.