Blue lives matter

Schrijfster Pia de Jong is met haar gezin verhuisd van Amsterdam naar Princeton, in de VS. Ze schrijft wekelijks over wat haar daar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits Illustratie Eliane Gerrits

Euless, Texas, 1 maart 2016. Bij de politie komt een melding binnen. Voor de basisschool loopt een man met een wapen. Onmiddellijk wordt de school vergrendeld en gaan politieagent David Hofer en zijn partner erop af. De schutter is een 22-jarige drugsverslaafde die net is vrijgelaten en nu wraak zoekt. Hij houdt zich schuil met een wapen dat hij uit een naburig huis heeft gestolen. In de confrontatie schiet hij zonder pardon de 29-jarige Hofer neer. Even later wordt hij zelf door Hofers partner doodgeschoten.

David was de zoon van vrienden van ons. De vrijdag voor zijn overlijden was hij in Princeton om zijn vaders verjaardag te vieren. Met zijn verloofde, met wie hij net een huis had gekocht. De trouwdatum was al geprikt. Vijf jaar had hij in New York bij de politie gewerkt, in een van de gevaarlijkste buurten. Maar het leek hem beter naar Euless te verhuizen nu hij een gezin wilde stichten. Daar gebeurde immers zelden iets.

Nog diezelfde dag worden zijn ouders uit Princeton opgehaald en onder politiebegeleiding naar Texas gebracht. Agenten vanuit het hele land verzamelen zich in het lokale stadion om David de laatste eer te bewijzen. Langs de weg staan duizenden mensen om de rouwstoet te groeten. Aan het eind van de aangrijpende ceremonie, die ik op de televisie volg, lopen paarden zonder ruiters stapvoets door het stadion. Een traditie die begon bij de begrafenis van president Lincoln en bij de herdenking van Kennedy een wereldberoemd beeld werd.

De volgende dag vertrek ik naar Saint Patrick’s Cathedral in New York voor een tweede plechtigheid. De enorme kerk is afgeladen, dat wil zeggen, alleen de rechterflank. Vlak voor de dienst begint, vullen honderden collega’s van David in uniform de linkerflank, strak van spanning en verdriet.

Blue Lives Matter staat op elke pilaar te lezen. Een veelzeggende omdraaiing van Black Lives Matter. Sinds de dood van de zwarte Michael Brown door politiekogels in St. Louis is er veel kritiek op de politie. Burgemeester De Blasio gooide olie op het vuur door te zeggen dat hij zijn eigen, zwarte kinderen leert uit te kijken voor de politie. Sindsdien keert menig agent hem demonstratief de rug toe. Hij is er dan ook niet bij vandaag.

De bisschop herinnert in zijn preek elke aanwezige agent eraan dat ook hij of zij vandaag het slachtoffer had kunnen zijn. Ze zijn het zich maar al te goed bewust.

Als aan het eind van de dienst de as van David naar buiten wordt gebracht, stopt volgens de traditie de enkele doedelzakspeler abrupt met spelen. Het verkeer op Fifth Avenue is stilgelegd. De witte limo met daarin de familie rijdt langzaam weg langs een cordon van saluerende agenten. Zijn vrienden.

Op 11 september 2001 zag de toen veertienjarige David de beelden van politieagenten die niet, zoals ieder ander, wegrenden van het gevaar, maar er juist op afgingen. Hij koos er toen voor zelf agent te worden. Hij ging naar de beste school en universiteit, en kon in principe alle kanten op. Maar hij heeft nooit getwijfeld dat hij als agent het meeste voor de medemens kon betekenen.

„Wie gelooft dat de veiligheid van onze kinderen een waardige reden is om voor te vechten”, sprak zijn vader tegen een vol stadion bij de kist van zijn zoon, „staat nu op om mijn zoon te eren.” Iedereen stond op.