Aan de deurklink

Nog maar kort geleden zei ik tegen iemand die werkzaam is binnen de Nederlandse wielerjournalistiek: „Het wordt hoog tijd dat onze wereld weer eens wordt opgeschud door een fijn schandaal, vind je ook niet?”

Het werd beaamd. Sinds Armstrong en het Rabo-deficit is de wielersport op een paar akkefietjes na vrij gebleven van schuim en as. We lieten ons de glazen nog maar eens volschenken, en het was niet zonder jaloezie dat we keken naar de hilarische schoonmaakoperatie binnen de FIFA, en naar de ‘slachtoffers’ van het hartmedicijn meldonium in tennis, schaatsen en atletiek. Wielrennen leek ons in alle geledingen een sport te zijn geworden voor brave borsten. Een brave borst blijven in de sinistere symbolenwereld van de topsport is een haast onmenselijke opgave.

Een klein, maar dan ook een heel klein schandaaltje viel me ten deel in uren na de afloop van de eerste echte wielerklassieker (over 300 kilometer) van dit jaar, Milaan-Sanremo.

De bleke, maar uiterst getalenteerde Franse jongen Arnaud Démare uit Picardië won, hoewel de bookmakers niet gedacht hadden geld aan hem te verliezen. Démare kwam in de finale van de wedstrijd ten val net voor het bereiken van de laatste heuveltjes, te beginnen met de Cipressa. Kansloos dus?

Zeker niet. Een paar geloste Italianen zagen hem op de Cipressa voorbijstuiven, „tegen 80 kilometer per uur”. Een zeer interessante getuigenis komt van de routinier Tossato. „Ik zag niet of hij zich aan het raam van de auto of aan een bidon vasthield, maar zonder die hulp had hij nooit kunnen sprinten voor de winst. Zoiets heb ik nog nooit op zo’n schaamteloze manier gezien.”

Tossato heeft dus iets niet kunnen zien – het vasthouden aan een raam of bidon – maar wat hij niet zag vond hij ronduit schaamteloos. Zo herkende ik het wielrennen uit de zwartste periode eindelijk weer een beetje terug. Niemand zag iets, en wat er niet gezien werd was schaamteloos.

De gerenommeerde Italiaanse website tuttobici publiceerde een onthullende foto: Démare die schaamteloos aan het rechterportier van zijn ploegleidersauto hing. Elektronische correcties door lezers volgden. De getoonde beklimming was niet die van de Cipressa maar van de Turchino, veel vroeger in de koers. En de renner die aan de deurklink hing was niet Arnaud maar Bonnet. Een fatsoenlijke website kan tegenwoordig ook al geen fatsoenlijke foto’s meer de wereld in slingeren.

Ik herinner me uit de beroepspraktijk van alweer dertig jaar geleden dat je na pech of een val op een cruciaal moment in de finale van een koers opeens over machten beschikte die onder normale omstandigheden ver buiten bereik lagen. Hoe Démare terugkwam in de kop van koers doet er weinig toe. Zonder de val had hij Milaan-Sanremo nooit gewonnen.